Η δημιουργία του ελληνικού «θόλου» αεράμυνας και αντιβαλλιστικής προστασίας εισέρχεται στη φάση της υλοποίησης, με κρίσιμες αποφάσεις να ενεργοποιούνται εντός του 2026. Η λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα» φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ολοκληρωμένο, πολυεπίπεδο σύστημα προστασίας για νησιά και ενδοχώρα, απέναντι σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο φάσμα απειλών.
Κεντρικό ρόλο αναλαμβάνει ο Στρατός Ξηράς, ο οποίος θα διαχειριστεί τον κορμό των νέων συστημάτων, στο πλαίσιο μιας λογικής πολυστρωματικής άμυνας που συμπληρώνει τις ήδη δρομολογημένες ενισχύσεις της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού.
Το πρώτο απτό βήμα αναμένεται έως τα μέσα του 2026, με την υπογραφή της σύμβασης για 36 Πολλαπλούς Εκτοξευτές Ρουκετών PULS. Το σύστημα αναβαθμίζει δραστικά το πυραυλικό πυροβολικό, προσφέροντας δυνατότητα πλήγματος σε αποστάσεις άνω των 300 χιλιομέτρων και ενισχύοντας την αποτρεπτική ισχύ της χώρας.
Τα αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά συστήματα, που συνιστούν τον «βαρύ» πυρήνα του θόλου, τοποθετούνται χρονικά προς το τέλος της δεκαετίας, λόγω της πολυπλοκότητας και των πολλών σταδίων που απαιτούνται μέχρι την τελική υπογραφή συμβάσεων. Ο σχεδιασμός προβλέπει την προμήθεια τριών ισραηλινών συστημάτων, διαβαθμισμένων ανάλογα με την εμβέλεια εμπλοκής, μέσω διακρατικής συμφωνίας με τη SIBAT.
Το συνολικό κόστος εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 3 δισ. ευρώ, με βασική προϋπόθεση τη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε ποσοστό τουλάχιστον 25%.
Στόχος, όπως έχει τονίσει και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, δεν είναι ένας στατικός μηχανισμός, αλλά ένα δυναμικό δίκτυο άμυνας που θα καλύπτει απειλές από τον αέρα, τη θάλασσα, τον βυθό και τον κυβερνοχώρο. Στο πλαίσιο αυτό, ενισχύονται συστήματα επιτήρησης σε Έβρο και Ανατολικό Αιγαίο, ενώ εξετάζονται νέες τεχνολογίες έγκαιρης προειδοποίησης, ηλεκτρονικού πολέμου και soft/hard kill λύσεων.
