Άρης: Το rotation που ακόμη δεν κρατά την ομάδα στο ίδιο επίπεδο

Η νίκη με αντίπαλο τον Βόλο έδωσε στον Άρη βαθμούς, ηρεμία και αρκετά θετικά στοιχεία, κυρίως από το πρώτο ημίχρονο. Παράλληλα, όμως, το δεύτερο μέρος ανέδειξε ξανά ένα από τα ζητήματα που καλείται να διαχειριστεί ο Μιχάλης Γρηγορίου: τη λειτουργία της ομάδας όταν αρχίζουν οι αλλαγές.

Το θέμα δεν περιορίζεται στην απόδοση ενός ή δύο ποδοσφαιριστών που έρχονται από τον πάγκο. Ο Άρης δυσκολεύεται σε αρκετές περιπτώσεις να διατηρήσει την ίδια συνοχή, την ίδια ένταση και τον ίδιο ρυθμό όταν διαφοροποιείται η αρχική του σύνθεση.

Αυτό φάνηκε (και) απέναντι στον Βόλο. Στο πρώτο μέρος οι «κιτρινόμαυροι» είχαν ένταση, καθαρούς ρόλους και καλή λειτουργία, φτάνοντας στο 3-0, συνδυάζοντας την εικόνα με την ουσία. Στη συνέχεια, όμως, η εικόνα άλλαξε, με την ομάδα να χάνει σταδιακά μέρος της ομοιογένειάς της.

Ο ίδιος ο Γρηγορίου δεν έκρυψε τον προβληματισμό του μετά το παιχνίδι. Στη συνέντευξη Τύπου αναφέρθηκε στη δυσκολία που δημιουργούν οι μαζεμένες αλλαγές στη συνοχή του γκρουπ, σημειώνοντας παράλληλα ότι προς το παρόν δεν έχει πάρει από τους παίκτες που έρχονται από τον πάγκο όσα περιμένει.

Για παράδειγμα, ο Φαντιγκά μπήκε να δώσει φρεσκάδα στη δεξιά πλευρά της επίθεσης. Ομοίως ο Γαλανόπουλος, που μπήκε με την προοπτική να «σφίξει» τον άξονα. Αμφότεροι, στο χρόνο που πήραν, προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις. Αντίθετα, ο Ράφα Μιρ εξακολουθεί να μην προσφέρει την επιρροή που αναμενόταν από έναν ποδοσφαιριστή του δικού του επιπέδου, ενώ ούτε οι Γένσεν και Μπουσαΐντ κατάφεραν να αλλάξουν ουσιαστικά την εικόνα της ομάδας και να τη βγάλουν από την πίεση που είχε εισέλθει στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης με τους Θεσσαλούς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πάγκος δεν έχει δώσει πράγματα μέχρι στιγμής. Υπήρξαν παιχνίδια στα οποία συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ο Κουαμέ, για παράδειγμα, μπήκε ως αλλαγή απέναντι στον ΟΦΗ και σκόραρε, ενώ Μπουσαΐντ και Αλφαρέλα είχαν ουσιαστική συνεισφορά στον αγώνα με αντίπαλο την Καλαμάτα.

Άρα, το βασικό ζήτημα δεν είναι τόσο η έλλειψη λύσεων όσο η σταθερότητα της επίδρασής τους.

Ο Άρης δείχνει ότι προσπαθεί να ξαναβρεί την αγωνιστική του ταυτότητα μετά από ένα διάστημα με αρκετές μεταπτώσεις. Για να το πετύχει, όμως, δεν αρκεί μόνο να λειτουργεί σωστά η αρχική ενδεκάδα. Χρειάζεται και η δεύτερη γραμμή να μπορεί να συντηρεί τον ρυθμό, την ένταση και τη συνοχή χωρίς κάθε αλλαγή προσώπων να αλλάζει αισθητά τη λειτουργία της ομάδας.

Αυτό είναι ένα από τα επόμενα μέτωπα για τον Γρηγορίου, τόσο ως προς την αξιοποίηση των επιλογών του όσο και ως προς το timing και τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιεί τις παρεμβάσεις του μέσα στα παιχνίδια.

Γιατί ο πάγκος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι, πολλές φορές, αυτός που κρίνει αν μία ομάδα θα διατηρήσει την έντασή της όταν έχει τον έλεγχο ή ακόμα κι αν θα μπορέσει να αλλάξει ένα παιχνίδι όταν αυτό στραβώσει.