Για 21ο παιχνίδι παρουσιάστηκε ο Άρης στο Πρωτάθλημα την αγωνιστική περίοδο 2025-2026. Βγήκε από μία ακόμη υποχρέωση και, ευτυχώς δηλαδή, που κάμερες και φωτογραφικού φακοί «τραβούν καμιά φωτογραφία», για να θυμίζει στους πρωταγωνιστές πως συμμετέχει το συνονθεύλευμα των Καρυπίδη, Ρέγες και (πλέον) Χιμένεθ.
Χθες (14/2) έτυχε ή έπρεπε να αγωνιστεί στον Βόλο απέναντι στον ΝΠΣ και σε ένα γήπεδο τιμωρημένο από το ίδιο το κοινό της πόλης. Από το παιχνίδι, τα φωτογραφικά πρακτορεία ανάρτησαν έναν όγκο φωτογραφιών των οποίων η σύνθεση, μετά τη λήξη, κατέγραφαν τις «κλασικές, εικονογραφημένες» φάτσες των ποδοσφαιριστών του Άρη. Χέρια στο πρόσωπο (συναίσθημα λύπης), φανέλες στα πρόσωπα (πάλι συναίσθημα λύπης), παίκτες πεσμένοι ανάσκελα ή μπρούμυτα (και πάλι συναίσθημα λύπης) και κάτι απλανή βλέμματα προς απροσδιόριστη κατεύθυνση (ξανά συναίσθημα λύπης). «Λυπηρό» παιχνίδι, κατά τον Χιμένεθ, λυπηρά πρόσωπα, λυπηρός υπερ-ρεαλισμός συνδυασμός ποιημάτων Πολυδούρη-Καρυωτάκη.
Μα τι μας λέτε;
Σε ποιον να το πεις και ποιος να σε πιστέψει... Λυπηρό να σέρνονται σε γήπεδα ανά την Ελλάδα ένας Ισπανός και μερικοί ποδοσφαιριστές από διάφορα σημεία του κόσμου, φορώντας τον Θεό του Πολέμου στον στήθος, έμβλημα για το οποίο αγνοούν τη σημασία του. Θα μου πεις, ποιος θα τους μιλήσει και θα τους εξηγήσει στις γλώσσες τους τι σημαίνει «Θεός» και τι σημαίνει «πόλεμος». Πόσοι στα «ακριβά» πόστα νιώθουν τι σημαίνει «Θεός του Πολέμου»;
Στο Πανθεσσαλικό του Βόλου, οι «κιτρινόμαυροι» βρέθηκαν -με το μυαλό τους- να παίξουν εκεί για την 5η θέση και σήμερα βρίσκονται στην 6η, έναν βαθμό πάνω από τον χθεσινό αντίπαλό τους, τον οποίο βλέπουν ελάχιστα ζευγάρια μάτια εντός έδρας άρα δε νιώθουν την παραμικρή πίεση. Τυγχάνει, απλώς, οι αντίπαλοί τους να μη νιώθουν. Γενικά. Κάτι ήξερε ο Μπέος που δεν έδωσε εισιτήρια στους οπαδούς του Άρη, τους οποίους τιμωρεί η ίδια τους η ομάδα με όσα κάνει (σχεδόν) κάθε αγωνιστική και με μια συνέπεια που δεν έχει προηγούμενο από το 2018 και μετά και σε οδηγεί σε κατάσταση κατατόνιας.
Το πρωτόγνωρο του πράγματος είναι που προκαλεί τύπου «σοκ», που κατάντησε στα όρια της απάθειας. Η απάθεια οπτικοποιείται και συνοψίζεται σε ένα σύνολο παικτών που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στο γήπεδο, που οι θέσεις είναι αφηρημένη έννοια, οι τελικές είναι εξαφανισμένο στατιστικό είδος και όχι «προς εξαφάνιση» και το «πλάνο ανάπτυξης» είναι για λαϊκή κατανάλωση και για τα pre game τσιτάτα Χιμένεθ και ποδοσφαιριστών, τα οποία -αναγκαστικά- αναπαράγονται, για να ανεβάζουν περισσότερο την αρτηριακή πίεση.
