Το τέλος του αγώνα στο ΟΑΚΑ δεν βρήκε τον Άρη να ψάχνει δικαιολογίες για ένα κακό βράδυ, ούτε άλλοθι στη διαιτησία. Τον βρήκε να κοιτάζει κατάματα ακόμη έναν αποκλεισμό. Όχι ως αποτέλεσμα ενός ματς, αλλά ως γεγονός. Ως συνέχεια. Ως επανάληψη. Άλλη μία αποτυχία που δεν μπορεί πια να βαφτιστεί «στιγμή».
Το 3-0 μπορεί να χαρακτηρίζεται «παραπλανητικό» στο μικροσκόπιο της εικόνας. Στο ταμπλό, όμως, είναι βαρύ και αδιαπραγμάτευτο. Και εξίσου παραπλανητικό είναι να προσπερνάς το βασικό: ο Άρης πήγε ξανά σε έναν «τελικό» χωρίς να είναι πραγματικά έτοιμος. Χωρίς ασφάλειες. Χωρίς σχέδιο Β. Αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι δομικό πρόβλημα. Και βαραίνει συνολικά το κλαμπ και εκείνον που το καθοδηγεί.
Ιανουάριος και ακόμη ένας στόχος χάθηκε. Ο μοναδικός, μάλιστα, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σωσίβιο σε μια χρονιά που είχε στραβώσει από το καλοκαίρι, με τον πρόωρο ευρωπαϊκό αποκλεισμό. Με απλά λόγια: στα μέσα της σεζόν, ο Άρης έχει ήδη χάσει όσα έθεσε ως προτεραιότητα. Και ταυτόχρονα παίζει με τη φωτιά ακόμη και για το ελάχιστο. Η 5η θέση δεν είναι αποτυχία. Αλλά σίγουρα δεν είναι και επιτυχία. Είναι η γκρίζα ζώνη στην οποία ο Άρης έχει εγκλωβιστεί τα τελευταία χρόνια. Μια αγωνιστική στασιμότητα που δεν εμπνέει, δεν εξελίσσει και –το κυριότερο– δεν καλύπτει τις προσδοκίες του κόσμου. Δεν δίνει κανένα απολύτως όραμα.
Προφανώς η χρονιά δεν τελείωσε. Ο Άρης οφείλει να σηκώσει κεφάλι και να κάνει το αυτονόητο μέχρι το τέλος. Να σώσει ό,τι σώζεται. Η λέξη «επιτυχία» δεν υπάρχει πια στο λεξιλόγιο της φετινής σεζόν. Η 5η θέση, όμως, δεν πρέπει να χαθεί, ειδικά αν το καλοκαίρι ανοίξει -όπως όλα δείχνουν- η συζήτηση (ουσιαστική αυτή τη φορά) για διάδοχη κατάσταση στην ΠΑΕ. Μια συζήτηση που αιωρείται εδώ και καιρό και επανέρχεται κάθε φορά που ο Άρης δείχνει πως δεν έχει όραμα και δεν έχει τις δυνατότητες για το βήμα παραπάνω.
Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι της χθεσινής ημέρας, η φράση του Μανόλο Χιμένεθ: «κάνεις δεν θα θυμάται τι έγινε», αναφερόμενος στις ευκαιρίες που χάθηκαν από τους παίκτες του, απεικονίζει όλη την αλήθεια. Κανείς δεν θα τις θυμάται σε έναν μήνα ποιος έχασε τις κλασσικές ευκαιρίες. Όπως κανείς δεν θα θυμάται ότι ο Άρης προσπάθησε, ήταν ανταγωνιστικός σε κομμάτια του παιχνιδιού και θα μπορούσε να παλέψει μέχρι τέλους για την πρόκριση. Μπορεί να συζητηθεί για καιρό η φάση του Μόντσου στο 10’, να ακούμε για καιρό από τον κόσμο ν’ αναρωτιέται «τι χάνεις ρε αγόρι μου;», αλλά ποια η αξία όταν η ομάδα μένει εκτός στόχου με ένα βαρύ 3-0; Ποια η αξία, όταν ο Ρόουζ κάνει δύο ανόητα πέναλτι; Ακόμη κι αν στο δεύτερο (για το 3-0 του ΠΑΟ) έχει προηγηθεί ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ φάουλ, για κίτρινη κάρτα, στον Παναγίδη! Αλλά είπαμε, η διαιτησία δεν επηρέασε το αποτέλεσμα και δεν θα αναζητηθεί άλλοθι. Εξάλλου, ο Άρης έχει καταλάβει εδώ και καιρό ότι… δεν το έχει (δεν έχει και τη δύναμη διοικητικά) με τη διαιτησία.
Ο Άρης πλήρωσε ξανά τη χρόνια αδυναμία του στην παραγωγικότητα. Την ανικανότητα των παικτών του στα κρίσιμα ματς. Πλήρωσε την προβληματική αριστερή πλευρά, όπου ο Παναθηναϊκός βρήκε τους περισσότερους χώρους. Πλήρωσε την κακή βραδιά των κεντρικών του αμυντικών και την αφέλεια που τους χαρακτηρίζει. Πλήρωσε το γεγονός ότι δεν ενισχύθηκε, δεν έχει ουσιαστικό βάθος στο ρόστερ του. Πλήρωσε, με ακόμη έναν αποκλεισμό, τα λάθη που τον πληγώνουν διαχρονικά. Ο Άρης φταίει για τον αποκλεισμό. Και καλείται, ξανά, να διαχειριστεί μια ακόμη δύσκολη κατάσταση και την απογοήτευση που κυριαρχεί. Αν αυτό μπορεί ν’ αλλάξει και πώς; Αυτό θα το δείξει ο χρόνος και οι πράξεις.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
