Η χρονιά για τον Άρη κυλά βασανιστικά, με την απογοήτευση να διαδέχεται τη μία αποτυχία μετά την άλλη. Ο αποκλεισμός από την Ευρώπη ήρθε νωρίς, ο στόχος του Κυπέλλου χάθηκε επίσης και στο Πρωτάθλημα η βαθμολογική θέση των «κιτρινόμαυρων» δεν συνάδει με τις εξαγγελίες που έγιναν το καλοκαίρι και το κλαμπ μοιάζει εγκλωβισμένο σε μια σεζόν χωρίς κατεύθυνση.
Στην περίπτωση του Άρη, μάλιστα, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και αποτυπώνουν με ακρίβεια την αλήθεια. Τρεις νίκες στο Πρωτάθλημα σε τέσσερις μήνες, πέντε συνολικά μετά από 17 αγωνιστικές και παραγωγικότητα που μετά βίας ξεπερνά τον ουραγό Πανσερραϊκό. Τα 14 γκολ ενεργητικό συνιστούν τη δεύτερη χειρότερη επίθεση του Πρωταθλήματος, δείγμα μιας ομάδας με σοβαρό πρόβλημα στη δημιουργία και χωρίς ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Μία κατάσταση που φέρνει αναπόφευκτα στο προσκήνιο (και) τον Μανόλο Χιμένεθ, ο οποίος πλησιάζει τους πέντε μήνες στον πάγκο χωρίς όμως να έχει καταφέρει να βάλει τη σφραγίδα του.
Οι πολλοί τραυματισμοί και το γεγονός ότι το ρόστερ δεν ενισχύθηκε με βάσει τα «θέλω» του αποτελούν ελαφρυντικά, όχι όμως άλλοθι για μια ομάδα που δυσκολεύεται αφάνταστα να βρει το δρόμο της κι έναν προπονητή που ακόμη… ψάχνεται. Είτε στον καταρτισμό της 11άδας, πολύ περισσότερο στη διαχείριση και τις παρεμβάσεις που όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά κάποιες φορές (βλ. Λάρισα) απορρυθμίζουν περαιτέρω μια ήδη προβληματική ομάδα.
Η ευθύνη για τη φετινή κακή χρονιά είναι συνολική και προφανώς δεν βαραίνει αποκλειστικά τον προπονητή, ο οποίος ήρθε μεσούσης της σεζόν και παρέλαβε ένα «άγνωστο» -για αυτόν- και ήδη προβληματικό γκρουπ. Ωστόσο, η εικόνα του Άρη, οι έλλειψη βελτίωσης και οι αριθμοί δεν του επιτρέπουν να μείνει εκτός κάδρου. Με δύο κρίσιμα παιχνίδια να ακολουθούν απέναντι σε Λεβαδειακό και Παναιτωλικό, ο Άρης παίζει πολλά – και μαζί του κρίνεται και η... καθημερινότητα του Μανόλο Χιμένεθ στην ομάδα.
