Άρης: Καλό παικτάκι αυτός, τον έχω δει... Θα παίξει μεγάλη μπάλα

Η σχέση του Άρη με το ελληνικό στοιχείο έχει περάσει από πολλά κύματα. Λίγοι έμειναν πάνω στο κύμα, στο πέρασμα των δεκαετιών, και από τη στιγμή που καθιερώθηκε το επαγγελματικό πρωτάθλημα. Η συντριπτική πλειοψηφία βρέθηκε κάτω από το κύμα. Λίγοι, συγκριτικά, με τον αριθμό των παικτών, οι οποίοι φόρεσαν τη φανέλα, προσδοκώντας σε κάτι περισσότερο από την αναφορά του ονόματος. Ξεχωριστή κατηγορία είναι οι νεαροί, εκείνοι που «προωθήθηκαν» επειδή άξιζαν ή επειδή κάτι, κάπου, κάποιος είδε.

Η ταύτιση των φίλων του Άρη με τους Έλληνες ποδοσφαιριστές είναι συναίσθημα το οποίο έχει εκλείψει, αλλά ευτυχώς έχουν μείνει κι εκείνοι που -με την πρώτη ευκαιρία- υπενθυμίζουν πως χρειάζονται τα πιτσιρίκια, τα οποία θα παίξουν πάνω από δύο-τρία παιχνίδια τον χρόνο. Οι φετινές αλλαγές στον κανονισμό του Superbet Κυπέλλου, αναγκάζουν τους προπονητές να χρησιμοποιούν δύο νεαρούς και να τους αντικαθιστούν πάλι με παίκτες, οι οποίοι πληρούν συγκεκριμένα ηλικιακά κριτήρια. Οι φίλοι του Άρη έχουν την ευκαιρία να βλέπουν Μιχάλη Βοριαζίδη, Σαραφιανό Παπασαραφιανό και Κώστα Χαρούπα.

Το παιχνίδι του ΟΑΚΑ, βγήκε και βγήκε καλά σε Παπασαραφιανό και Χαρούπα, αλλά η όποια συζήτηση κι αν ξεκινήσει, απέχει πολύ από το να πάρει μορφή σε μέλλοντα χρονικό ορίζοντα. Συνήθως, στον Άρη, αυτοί οι ορίζοντες τελειώνουν με το που τελειώνει η υποχρεωτικότητα, για να φτάσουμε στις καλοκαιρινές φωτογραφίες με τους newbies που πήγαν προετοιμασία. 

«Καλό παικτάκι αυτός, θα κάνει καριέρα», «τον έχω δει/ακούσει, θα παίξει μπάλα». Φράσεις, οι οποίες συνοδεύουν κάθε άγνωστο παίκτη, ο οποίος κατεβαίνει με χαμηλωμένο το βλέμμα στον αγωνιστικό χώρο και πρέπει να πείσει, μετά από λίγα 90λεπτα, πως αξίζει περισσότερα από το να κουβαλά τις μπάλες μέσα στα δίχτυα, για να περηφανεύεται ο ίδιος και οι δικοί του ότι βρέθηκε σε επαγγελματική προετοιμασία.

Αυτή η διαχρονική εμμονή κόσμου και νεαρών παικτών για καθιέρωση και ταύτιση με την κερκίδα δε γίνεται αντιληπτή από τη διοίκηση. Στην προκειμένη περίπτωση του Θόδωρου Καρυπίδη, ενός ανθρώπου, ο οποίος όχι, απλώς, δεν ασχολείται με τα «Ελληνάκια», αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να μιλήσει και με «ψημένους» Έλληνες. Ο Άρης, με την υπάρχουσα διοικητική κατάσταση, δεν είναι το club της προσέλκυσης των Ελλήνων όσο κι αν βγήκαν... κορώνες ότι «αλλάζει πλεύση», κοιτάζει Έλληνες και λοιπά. Και όχι, οι περιπτώσεις Τάσου Δώνη και Κώστα Γαλανόπουλου, δεν είναι άλλοθι για αποτυχημένες επιλογές, προς όποιους σκεφτούν να τους επικαλεστούν.

Τα ονόματα, όσον αφορά τους «μικρούς» Έλληνες, δεν παίζουν μπάλα. Μικρή σημασία έχει ποιους περιλαμβάνει η αποστολή, ποιοι θα βρεθούν στα πλάνα των πανηγυρισμών, για να πάρουν θέση στα πρακτορεία φωτογραφιών. Η ιστορία διαμορφώνεται κάπως διαφορετικά, όταν... ένας βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα. Εκεί θα πάρει πάνω του φώτα και σχόλια για «μεγάλη καριέρα», «μέλλον μπροστά» και άλλα τέτοια «πεπατημένα».

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποια σχέδια έχουν στο μυαλό τους, όποιοι κάνουν κουμάντο. Ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, στους χαμηλότερους ορόφους της ΠΑΕ, οι οποίοι το παλεύουν να αναδείξουν ποδοσφαιριστές και υπό συνθήκες που δεν είναι πάντα οι καλύτερες δυνατές. Δεν ξέρω, επίσης, ποια θα είναι η τύχη των παιδιών, όταν αφήνονται στα χέρια των ανθρώπων της εκάστοτε πρώτης ομάδας, για να «δουλευτούν». Πόσοι από αυτούς «δουλεύτηκαν» τα τελευταία 10 χρόνια; Ας μην πάμε πιο πίσω. Και ποιοι, τελικά, πήραν εντολή να τους δουλέψουν, να τους βελτιώσουν και να αποφανθούν αν κάνουν ή όχι για τον Άρη. Η εξέλιξή τους δεν είναι η απάντηση για το αν άξιζαν να κάνουν καριέρα στον Άρη. Αλήθεια είναι πως ελάχιστοι, για να μην πω κανένας, επιβίωσαν φεύγοντας από το Χαριλάου, για να πεις «όχι ρε γαμώτο, έφυγε από εδώ και βρήκε την άκρη του και εμείς χάσαμε έναν παικταρά».

Είναι αυτός, όμως, σοβαρός λόγος, ώστε ολόκληρος Άρης να μένει μακριά από τις γραμμές παραγωγής και να πρέπει να φτάνει στα... βάθη της Σενεγάλης, για να βρει «ταλέντα» και ταλέντα;