Άρης: Η πρόοδος φαίνεται, τώρα χρειάζεται, όμως, το τελευταίο... κομμάτι του παζλ
Όσο περνούν τα φιλικά, τόσο πιο εύκολο γίνεται να ξεχωρίσει κανείς τι προσπαθεί να δημιουργήσει ο Μιχάλης Γρηγορίου. Όχι γιατί ο Άρης κερδίζει. Τα αποτελέσματα, ειδικά στα φιλικά, δεν λένε σχεδόν ποτέ όλη την αλήθεια. Αυτό που αρχίζει να λέει πολλά είναι η εικόνα.
Κόντρα στον Πανθρακικό, όπως είχε συμβεί και απέναντι στην Αταλάντα και τη Μόντσα, ο Άρης έδειξε ξανά μια ομάδα με συγκεκριμένες αρχές. Μια ομάδα που ξέρει πότε να πιέσει, πότε να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο και, κυρίως, μια ομάδα που δεν δείχνει να ψάχνεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος αυτού του καλοκαιριού.
Στην Ιταλία γράφαμε ότι ο Άρης απέκτησε κατεύθυνση. Μετά και το τρίτο φιλικό, μπορώ να πω ότι αυτή η κατεύθυνση όχι μόνο διατηρείται, αλλά αρχίζει να αποκτά και συνέπεια. Και αυτό είναι πιο σημαντικό από οποιοδήποτε 3-0 ή 5-1.Ο Ούρος Ράτσιτς ήταν ξανά ο ποδοσφαιριστής που έκλεψε την παράσταση. Δύο γκολ, μία ασίστ και συνολικά μία ακόμη ηγετική εμφάνιση. Δεν είναι όμως μόνο οι αριθμοί. Είναι ο τρόπος με τον οποίο συμμετέχει σχεδόν σε κάθε καλή επιθετική ανάπτυξη, ο ρυθμός που δίνει στο παιχνίδι και η αίσθηση ότι γύρω από εκείνον μπορεί να στηριχθεί ο άξονας του φετινού Άρη.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με πέρυσι. Δεν βλέπεις απλώς παίκτες που ξεχωρίζουν. Βλέπεις παίκτες που λειτουργούν καλύτερα μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλάνο. Αυτό ισχύει για τον Ράτσιτς, για τον Καντεβέρε, για τον Κουαμέ και συνολικά για μια ομάδα που αρχίζει να καταλαβαίνει όλο και περισσότερο τι ζητά ο προπονητής της. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα έχουν λυθεί. Το αντίθετο.
Το χθεσινό φιλικό υπενθύμισε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πόσο σημαντικό είναι να ολοκληρωθεί άμεσα η ενίσχυση της άμυνας. Η στιγμή που ο Φαντιγκά έμεινε στο έδαφος αρκούσε για να καταλάβει κανείς πόσο λεπτές είναι ακόμη οι ισορροπίες στο ρόστερ. Όχι γιατί προέκυψε σοβαρός τραυματισμός, αλλά γιατί ο Άρης εξακολουθεί να έχει κενά σε θέσεις που δεν επιτρέπουν πολλά περιθώρια.
Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται πλέον όλη η ουσία. Ο Άρης δεν χρειάζεται μεταγραφές επειδή δεν του αρέσει η εικόνα του. Τις χρειάζεται επειδή η εικόνα του αρχίζει να γίνεται καλή και δεν πρέπει να μείνει... μισή. Οι προσθήκες στην άμυνα δεν αφορούν μόνο την πρεμιέρα του Κυπέλλου ή τα πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Αφορούν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Αφορούν τον χρόνο που χρειάζονται οι νέοι παίκτες για να αφομοιώσουν όσα δουλεύει καθημερινά ο Γρηγορίου.
Όσο πιο γρήγορα μπουν σε αυτή τη διαδικασία, τόσο πιο γρήγορα θα αποκτήσει ο Άρης την πληρότητα που αναζητά. Και υπάρχει ακόμη ένας λόγος που δεν πρέπει να χαθεί αυτό το timing. Το κλίμα. Όσες ημέρες παρακολουθήσαμε την ομάδα στην Ιταλία και όσα είδαμε πλέον και στη Θεσσαλονίκη, δείχνουν ένα γκρουπ με συνοχή, διάθεση και υγιή ανταγωνισμό. Αυτό δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας. Είναι όμως μια πολύ καλή αφετηρία. Ο Άρης έχει ήδη κάνει το πιο δύσκολο βήμα. Έχει αποκτήσει μια βάση και μια αγωνιστική κατεύθυνση. Τώρα καλείται να κάνει αυτό που πολλές φορές αποδεικνύεται ακόμη δυσκολότερο. Να συμπληρώσει σωστά το παζλ, χωρίς να χαλάσει την εικόνα που με κόπο άρχισε να δημιουργεί.
