Άρης: Η ομάδα προχωράει, το ρόστερ, όμως, πρέπει να την… ακολουθήσει
Όσο πλησιάζει το τέλος της προετοιμασίας, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι ο Άρης βρίσκεται σε μία κάπως ιδιαίτερη συνθήκη. Ποια είναι αυτή; Η αγωνιστική δουλειά έχει προχωρήσει περισσότερο από την ολοκλήρωση του ρόστερ.
Αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα πρόβλημα. Αντίθετα, δείχνει ότι ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει ήδη καταφέρει να βάλει συγκεκριμένες βάσεις σε μία ομάδα που γνωρίζει τι θέλει να κάνει μέσα στο γήπεδο. Από την άλλη, όμως, χρειάζεται άμεσα να ολοκληρωθούν κάποιες βασικές προσθήκες, οι οποίες θα δώσουν στον προπονητή μεγαλύτερη ευελιξία.
Από το βασικό στάδιο της προετοιμασίας στην Ιταλία μέχρι τα τελευταία φιλικά, ο Άρης παρουσιάζει επαναλαμβανόμενα στοιχεία στο παιχνίδι του. Πίεση, μετά την απώλεια, καλύτερες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, γρήγορες μεταβάσεις, άμεσο παιχνίδι όταν υπάρχουν χώροι και συγκεκριμένοι ρόλοι για αρκετούς ποδοσφαιριστές. Δεν είναι μία ομάδα έτοιμη. Είναι όμως μία ομάδα που έχει ήδη αρχίσει να αποκτά ταυτότητα και να την εξελίσσει.
Για παράδειγμα, το φιλικό απέναντι στον Πανσερραϊκό, το τέταρτο στο διάστημα της προετοιμασίας, πρόσφερε μία διαφορετική εικόνα και, ταυτόχρονα, μία χρήσιμη υπενθύμιση για το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα το σύνολο του Γρηγορίου.
Ένα πρώτο ημίχρονο που πρέπει να διαβαστεί σωστά
Ο Άρης ξεκίνησε το παιχνίδι με μία ενδεκάδα αρκετά διαφορετική από αυτή που θεωρητικά έχει προβάδισμα αυτή τη στιγμή στις σκέψεις του προπονητή. Στο αρχικό σχήμα βρέθηκαν ποδοσφαιριστές που μέχρι πρόσφατα αγωνίζονταν στην U19, όπως οι Αντωνιάδης, Κάμτσης και Χαρούπας, νέα αποκτήματα όπως οι Παλάσιος, Ντέλε-Μπασίρου και Ντιαλό, αλλά και παίκτες οι οποίοι μοιράστηκαν χρόνο συμμετοχής στα φιλικά της Ιταλίας, όπως οι Μορόν, Δώνης και Γαλανόπουλος. Απέναντί τους, ο Πανσερραϊκός επέλεξε στο ίδιο διάστημα ένα σχήμα πολύ πιο κοντά στη βασική του ενδεκάδα. Η διαφορά στη συνοχή ήταν, επομένως, σχεδόν αναμενόμενη. Ο Άρης δυσκολεύτηκε να βρει σωστές αποστάσεις, δεν είχε την ίδια ομοιογένεια στις συνεργασίες του και βρέθηκε πίσω με 0-2. Θα ήταν όμως λάθος να αντιμετωπιστεί αυτό το διάστημα σαν κάποιο... τεστ αποτυχίας, ειδικά για τους νεαρούς που χρησιμοποιήθηκαν. Τα παιδιά αυτά βρέθηκαν σε μία ενδεκάδα με ελάχιστη κοινή αγωνιστική εμπειρία και απέναντι σε έναν αντίπαλο που εκείνη τη στιγμή είχε πολύ μεγαλύτερη συνοχή.
Το πραγματικό ζήτημα είναι τι συμβαίνει όταν αλλάζουν πολλά κομμάτια στο παζλ. Δηλαδή, όταν ο Άρης χρησιμοποιεί περισσότερους από τους παίκτες που αυτή τη στιγμή θεωρούνται βασικές επιλογές, το αγωνιστικό του σχέδιο εμφανίζεται πολύ πιο καθαρά. Όταν όμως αλλάζουν μαζικά τα πρόσωπα, χάνεται ακόμη ένα σημαντικό μέρος αυτής της συνοχής. Σε αυτή τη φάση της προετοιμασίας αυτό είναι φυσιολογικό. Δεν παύει όμως να δείχνει ότι υπάρχει ακόμη απόσταση ανάμεσα στη δουλειά που έχει γίνει με τον βασικό κορμό και στη δυνατότητα ολόκληρου του ρόστερ να υπηρετήσει στον ίδιο βαθμό τις ίδιες αρχές. Και αυτή η απόσταση δεν καλύπτεται μόνο με προπονήσεις, καλύπτεται και με ποιότητα.
Ο Γρηγορίου έχει βάλει το πλαίσιο, αλλά χρειάζεται περισσότερες λύσεις
Ο Άρης δεν βρίσκεται στην κατάσταση μιας ομάδας που ψάχνει από το μηδέν τι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει. Όπως, για παράδειγμα, συνέβη τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο κέρδος και πλεονέκτημα μέχρι σήμερα. Ο προπονητής έχει ήδη δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο (αγωνιστικό) πλαίσιο. Το ζητούμενο πλέον είναι να αποκτήσει περισσότερους παίκτες που μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε αυτό χωρίς να αλλάζει δραματικά η εικόνα όταν λείπουν δύο, τρεις ή τέσσερις από τις βασικές επιλογές. Εκεί ακριβώς συναντάται η αγωνιστική πρόοδος με τις μεταγραφικές εκκρεμότητες.
Η άμυνα παραμένει το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Άρης εξακολουθεί να χρειάζεται ενίσχυση στο κέντρο της άμυνας αλλά και στα άκρα της, ώστε ο Γρηγορίου να αποκτήσει πραγματικές εναλλακτικές και όχι λύσεις ανάγκης. Το ίδιο ισχύει συνολικά για το ρόστερ. Δεν αρκεί να υπάρχει μία καλή πρώτη ενδεκάδα. Η διάρκεια μιας σεζόν απαιτεί ποδοσφαιριστές που μπορούν να μπουν και να διατηρήσουν το επίπεδο όταν έρθουν τραυματισμοί, τιμωρίες, ντεφορμάρισμα ή rotation.
Οι μεταγραφές, πλέον, πρέπει να υπηρετήσουν κάτι που ήδη υπάρχει
Μπαίνοντας στην τελική ευθεία για την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων, ο Άρης δεν πρέπει να ψάχνει πλέον απλώς καλούς ποδοσφαιριστές. Πρέπει να ψάχνει τα κατάλληλα κομμάτια για ένα σχέδιο που έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται. Αυτό κάνει και τις επόμενες επιλογές ακόμη σημαντικότερες και ίσως περίπλοκες σε ό,τι αφορά το βαθμό δυσκολίας. Ο παίκτης που θα έρθει δεν πρέπει μόνο να καλύψει μία θέση στο ρόστερ. Πρέπει να μπορεί να προσαρμοστεί γρήγορα στις απαιτήσεις, να αντιληφθεί την αγωνιστική φιλοσοφία και κατεύθυνση της ομάδας και γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο θέλει να λειτουργεί το γκρουπ μέσα στη σεζόν. Και όσο περνούν οι μέρες, τόσο λιγότερος είναι ο χρόνος που θα έχουν οι νέες προσθήκες για να το κάνουν.
Το θετικό είναι ότι υπάρχει ήδη κάτι που αξίζει να προστατευτεί. Αν και έχει ακόμη (βασικές) ελλείψεις, έχει τη (σωστή) βάση, κάτι που στην αρχή της προετοιμασίας – για πολλούς – δεν φάνταζε δεδομένο. Το φιλικό με τον Πανσερραϊκό βοήθησε να φανεί πιο καθαρά ποιο είναι το επόμενο βήμα. Δεν χρειάζεται να βγουν συμπεράσματα, ούτε να υποτιμηθεί και να χαρακτηριστεί ανεπαρκές το βάθος ενός ρόστερ που ακόμη διαμορφώνεται.
Χρειάζεται όμως να αναγνωριστεί ότι έχει δημιουργηθεί ένα επίπεδο απαιτήσεων και πρέπει τώρα να επιταχυνθούν οι διαδικασία για τη στελέχωση. Είναι αλήθεια ότι, ο Άρης έχει προχωρήσει περισσότερο αγωνιστικά απ’ όσο μεταγραφικά. Το επόμενο στοίχημα, λοιπόν, είναι να φέρει τα δύο-τρία αυτά κομμάτια στο ίδιο σημείο πριν αρχίσουν τα παιχνίδια που θα μετρούν πραγματικά.
