Αποτέλεσμα… συμβιβασμού στη Νέα Σμύρνη

Οπως έτσι ήρθε το παιχνίδι, λες και πάλι… καλά.

Αν το αναλύσεις λίγο βαθύτερα, ίσως και ο Αρης να δικαιούται να τα βάζει με την τύχη του, καθώς από το το 86’ και μετά θα μπορούσε να έχει κερδίσει. Η εμφάνιση στη Ν. Σμύρνη συνιστά “κατόρθωμα” και η εξήγηση είναι πολύπλευρη.

Εκτός της γενικότερης κατάστασης του Πανιωνίου, η οποία χαρακτηρίζεται επιεικώς “δύσκολη”, το παιχνίδι ήταν στα μέτρα των φιλοξενουμένων. Παρόλα αυτά, ούτε ο τραυματισμός του Μαξίμοβιτς, ούτε η αποβολή του Μιλόγεβιτς ανάγκασαν τους φιλοξενούμενους να παίξουν ως όφειλαν, για να πάρουν τη νίκη και να διευρύνουν το σερί τους. Το κάθε άλλο.

Εδωσαν στον (ουραγό) Πανιώνιο ελπίδες ότι είναι ικανός να διεκδικήσει… κάτι και δέχθηκαν γκολ, μετά από αμυντικά λάθη, τα οποία δεν έλειψαν σε άλλα σημεία του αγώνα. Κατόρθωμα να δεχθείς τέρμα από ομάδα, η οποία έχει πρόβλημα στην τελική προσπάθεια και, ειδικά, όταν αγωνίζεται με παίκτη λιγότερο.

Ολα αυτά μέχρι το 86’. Γιατί από εκείνο το σημείο και μετά, η κριτική αποκτά διαφορετική διάσταση. Ο Αρης κατορθώνει να σκοράρει με στόπερ, τη στιγμή που μεσοεπιθετικά ο Ενινγκ χρησιμοποίησε όλες τις διαθέσιμες επιλογές. Τα κατορθώματα δεν σταματούν, όμως, στο γκολ του Ροζ. Οι Θεσσαλονικείς είχαν τις φάσεις, πλην των δύο δοκαριών, προκειμένου να νικήσουν τον Μαλέρμπ, αλλά… τίποτα. Κατόρθωμα, για ένα ακόμη ματς, να μην πετύχουν πάνω από ένα τέρμα σε 16 τελικές.

Τουλάχιστον, στο τέλος, προσπάθησαν περισσότερο, έπαιξαν ως κανονικός… Αρης, ωστόσο (δυστυχώς) συμβιβάστηκαν με την ισοπαλία. Από πρίσμα κι αν το δούμε, οι “κιτρινόμαυροι” το μόνο που κέρδισαν είναι ο βαθμός. Δε συμβιβάστηκαν με τη νίκη, αλλά δε συμβιβάστηκαν και με την ήττα.

Και τέτοια νοοτροπία δεν ταιριάζει στον (φετινό) Αρη.

*Από την έντυπη έκδοση της Metrosport (3/11)