ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Μιχαλίτσιου Δημήτρη
"Το ερασιτεχνικό δεν είναι κάτι για να χαρείς. Και χρόνο θα χάσεις και θα φθαρείς και θ' ακούσεις και λόγια για το τίποτα"
Μιχαλίτσιος Δημήτρης, ποδοσφαιριστής Άρη Κοκκινοπλιτών (με πολυετή θητεία σε ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών και εθνικών πρωταθλημάτων)
Είμαστε άτυχοι, όπως σε όλα τα παιχνίδια. Οι αντίπαλοι με μία ευκαιρία μας κάνουν γκολ. Φυσικά παίζει ρόλο η εμπειρία, αλλά πάνω απ' όλα παίζει ρόλο και η ψυχή. Πρέπει να το πιστεύεις. Υπάρχει ένα παιχνίδι ακόμα και μπορούμε να πετύχουμε το στόχο που βάλαμε για την άνοδο.
Τα μπαράζ δεν είναι δίκαιη διαδικασία. Η ομάδας μας με τέτοιο υλικό και τέτοιο ταλέντο, δε θα έπρεπε να είναι καν στη διαδικασία των μπαράζ.
Η ομάδα αποτελείται από διαφορετικούς παίκτες με ταλέντο αλλά χωρίς δέσιμο και χημεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ομάδα της Βροντούς που είναι νεανική, αλλά είναι δεμένοι μεταξύ τους.
Φέτος υπήρχαν έμπειρες ομάδες στην κατηγορία, όπως ο Καταχάς και οι Πόντιοι και το πρωτάθλημα ήταν καλύτερο από κάθε άλλη χρονιά.
Δυστυχώς δεν παράγονται ποδοσφαιριστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Πιερικός, που είναι επαγγελματική ομάδα και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην κατηγορία. Είναι κρίμα, γιατί έπεσε άμαχος.
Το ερασιτεχνικό είναι θέμα φιλότιμου. Η κακή συμπεριφορά ενός ποδοσφαιριστή στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, θα είχε και τις ανάλογες ποινές. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο το έχει παρασύρει η τηλεόραση. Νομίζουν ότι όλοι μπορούν να γίνουν ο Μέσι και ο Ρονάλντο. Ζουν σε μία ψευδαίσθηση. Όταν έπαιζα στη Δ' εθνική στο Σβορώνο, είχα ένα συμπαίκτη, τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, που άξιζε να παίξει μπάλα σε υψηλό επίπεδο. Τώρα εγώ δεν βλέπω κάτι που να μου κινήσει το ενδιαφέρον.
Το ποδόσφαιρο το λάτρευα και ακόμη και τώρα παρατάω τη δουλειά μου, έρχομαι να παίξω και να βάλω τα πόδια μου στη φωτιά, με κίνδυνο να τη χάσω την εργασία μου. Αν υπήρχε σεβασμός από τους μικρότερους, θα έλεγες ότι έρχομαι και προσφέρω και πέντε πράγματα. Όταν όμως δεν υπάρχει το φιλότιμο, κάποια στιγμή αρχίζεις και απογοητεύεσαι και λες για ποιο λόγο να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία.
Από τη στιγμή που βγήκε ο νόμος να παίζουν οι μικροί, θα πρωταγωνιστούν οι ομάδες που έχουν τους καλύτερους μικρούς. Όταν ήμουν στο Σβορώνο, είμαστε συμπαίκτες ο Κωνσταντινίδης, ο Παρασίδης, ο Παπαδόπουλος, ο Δεληγιάννης, ο Ζαρκανέλας και είχαμε ρεκόρ γκολ στην κατηγορία.
Η χειρότερη στιγμή για μένα ήταν ο θάνατος του Λάζαρου Ξανθόπουλου που αγαπούσε αυτό που έκανε, με βοήθησε πολύ και η απώλειά του μου στοίχισε πολύ. Οι καλύτερες στιγμές ήταν το δέσιμο με τους συμπαίκτες σε όλες τις ομάδες που πήγα και οι στόχοι που πετυχαίναμε.
Το ερασιτεχνικό δεν είναι κάτι για να χαρείς. Και χρόνο θα χάσεις και θα φθαρείς και θ' ακούσεις και λόγια για το τίποτα.
Συναισθηματικά δέθηκα περισσότερο με την ομάδα του Σβορώνου.
Πλέον δεν υπάρχει αλληλοσεβασμός ανάμεσα σε προπονητή και ποδοσφαιριστή. Παλιά έμπαινε ο προπονητής στα αποδυτήρια και δε μιλούσε κανείς άλλος. Ο προπονητής έχει να κάνει με πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες και αν έχει να κάνει με αυτούς του νέους που βλέπω αυτή τη στιγμή, δεν μπορώ να έχω καμία σχέση με την προπονητική.
