«Αποχαιρετώντας» (προσωρινά) την Εθνική μας με τις καλύτερες των εντυπώσεων, επιστρέφουμε στην… «στρούγκα»

Θεωρείται και είναι εξαιρετικό το ξεκίνημα της Εθνικής μας στη νέα προσπάθεια της και βαθμολογούνται με άριστα όσοι «συμμετείχαν»… με τον οποιοδήποτε τρόπο (κόουτς, παίκτες, Ομοσπονδία, κόσμος) στην προσέγγιση ενός φιλόδοξου στόχου, η κατάκτηση του οποίου ανοίγει το δρόμο για μία αλλαγή επιπέδου, ή αν θέλετε «κατηγορίας», για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Κοιτάζοντας πιο ψηλά οι διεθνείς μας και θωρακισμένοι με αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση, οι έχοντες την ευθύνη της συγκεκριμένης σπουδαίας αποστολής, διατηρούν ένα λόγο παραπάνω για να πιστεύουν πως είναι σε θέση να προσεγγίσουν τον στόχο τους. Γιατί όχι και να τον κατακτήσουν. Τα «διαπιστευτήρια» τους αρκούντως σοβαρά, διαπιστώθηκαν και διατυπώθηκαν στα «πρώτα βήματα τους», έχοντας απέναντι τους αντιπάλους υψηλού επιπέδου. Η «νέα» Εθνική μας (ας μας επιτραπεί ο χαρακτηρισμός γιατί όλοι βλέπουμε κάτι καινούργιο) δείχνει πως μπορεί να κλείσει τον μεγάλο κύκλο της διαχρονική κρίσης που βίωσε από το εκτυφλωτικό 2004, μέχρι «χθες». Και όταν λέμε «χθες» εννοούμε στα πρώτα τους δύο παιχνίδια. Όλοι συμφωνούν ότι έχει ταλέντο. Εμείς θα προσθέταμε ότι έχει και «ψυχή» και ότι άλλο της έλειπε σε όσα και τόσα χρόνια βρισκόταν καθηλωμένη σε μια κατάσταση ημιπαράλυσης και αγωνιστικής υπνηλίας. Το να «ποντάρεις» λοιπόν σε αυτή τη «νέα» Εθνική που έχει ταλέντο και ότι επιβάλλεται να έχει ένα σοβαρό εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, είναι λογικό. Ως εκ τούτου και αναμενόμενο.

Βασικός και πρώτος εγγυητής των όσων ενθαρρυντικών προβλέψεων και μηνυμάτων εκπέμπει η «νέα» Εθνική είναι ο κόουτς. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει βάλει φαρδιά – πλατιά την υπογραφή του. Αναφερόμενοι… στην παρουσία του και στην δουλειά του (ακόμη και οι άνευ λόγου και αιτίας επικριτές του), νιώθουν την υποχρέωση απαξάπαντες να αναγνωρίσουν ότι αυτή η νέα και ταλαντούχα ομάδα είναι αποκλειστικά δικό του δημιούργημα. Πρωτίστως βέβαια επιβάλλεται να του πιστωθεί ότι αγωνίστηκε με συνέπεια – πολλές φορές και με πάθος – για να εξυγιάνει τον χώρο της δουλειάς του, από τις παρεμβάσεις μανατζαρέων αλλά και μεγαλοπαραγόντων. Οι οποίοι είχαν μετατρέψει τις επιλογές και τις προσκλήσεις του εκάστοτε κόουτς, σε πεδίο δόξης λαμπρό, επιβάλλοντας οι μεν μανατζαρέοι την πραμάτεια τους οι δε μεγαλομέτοχοι αντίστοιχα όποιον ήθελαν για τον οποιοδήποτε λόγο (τις περισσότερες φορές μεταγραφικό). Αυτή η αρρώστια έκλεισε τον κύκλο της με το που πάτησε το πόδι του στον χώρο της Εθνικής ο Γιοβάνοβιτς. Ο Σέρβος τεχνικός με την πολύχρονη σύνδεση του και εμπειρία του με το ελληνικό ποδόσφαιρο, γνωρίζοντας αυτό το «καρκίνωμα», αυτή τη μεγάλη πληγή, από τη φύση του αυστηρός και δίκαιος κριτής, απέβαλε δια παντός όλους όσους αποτολμούσαν έστω και να σκεφτούν να του επιβάλλουν τις δικές τους επιλογές.

Η Εθνική των διαμεσολαβητών και των παντός είδους νταραβερτζήδων, σε χρόνο – ρεκόρ τσαλακώθηκε και πετάχτηκε στα σκουπίδια. Στην θέση της ήρθε η Εθνική όλων των Ελλήνων, αμόλυντη και ακηδεμόνευτη. Πιστεύω κι επιτρέψτε μου να πω πως αυτή η προσφορά του Ιβάν θεωρείται και είναι ότι σημαντικότερο προέκυψε με την αλλαγή σκυτάλης που υπήρξε και την ανάληψη της ηγεσίας από τον ίδιο. Αποχαιρετώντας λοιπόν την Εθνική, μοιραία οδηγούμαστε στην «στρούγκα». Με ότι σημαίνει αυτό το τελευταίο...