Από το ηφαίστειο της Σλοβενίας στο... αδιάφορο σημερινό ματς
Τα μαύρα σύννεφα εξαφανίστηκαν από τον ουρανό του Ζάγκρεμπ μετά τις δέκα πρωί. Αλλάζει η ψυχολογία σου. Νιώθεις ότι σε καλεί η κεντρική πλατεία στην παλιά πόλη της πρωτεύουσας της Κροατίας. Εκεί βρίσκονται άπαντες. Ολες οι σπουδαίες γενιές του κροατικού μπάσκετ.
του απεεσταλμένου μας, Βασίλη Βλαχόπουλου
Να με συγχωρέσετε επίσης, αλλά αυτό που ένιωσα χθες στη Zagreb Arena στη διάρκεια του αγώνα Κροατία-Σλοβενία, δεν περιγράφετε με λέξεις. Οι διοργανωτές έστησαν μια πρόχειρη εξέδρα για τους απεσταλμένους του γραπτού Τύπου. Από εκεί παρακολουθήσαμε το παιχνίδι, μπροστά από την κερκίδα που κάθονταν οι Σλοβένοι.
Ενιωθα ότι καθόμουν σ’ ένα ηφαίστειο, έτοιμο να εκραγεί. Επί μιάμιση ώρα, η εξέδρα πήγαινε… πέρα δώθε, από το χοροπηδητό των Σλοβένων. Μοναδική ατμόσφαιρα. Μετά το παιχνίδι, Κροάτες και Σλοβένοι συναντήθηκαν δίπλα από το γήπεδο, στο εμπορικό κέντρο. Ημουν σίγουρος ότι θα υπάρξουν παρεξηγήσεις. Πόσω μάλλον όταν τους είδα να καταπίνουν τις μπύρες, λες και ήταν νερό (without gas). Επεσα (πανηγυρικά) έξω. Καμία αντιπαλότητα. «Μερικοί είναι και συγγενείς», μου είπε ένας υπάλληλος καφετέριας.
Σύμφωνα με το αστυνομικό ρεπορτάζ, υπήρξαν μικροσυμπλοκές στο κέντρο της πόλης. Δύο παρέες δηλαδή… Για να επιστρέψουμε στο παιχνίδι, εκεί ήταν όλη η ιστορία του κροατικού μπάσκετ. Βράνκοβιτς και Ράτζα καθόντουσαν στο… παρκέ. Λίγο πιο πέρα ήταν ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς. Στο ημίχρονο, δεν ήξερες πού να πρωτοκοιτάξεις. Μάρκοτα, Πόποβιτς, Πρκάτσιν, Κοβάσεβιτς, Βράνκοβιτς (Γιόζιπ), Αράποβιτς και πόσοι άλλοι. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς ήταν στη σουίτα 102. Πάντα «μποέμης» τύπος. Δεν θα ξεχάσω και το κλάμα των Κροατών, όταν ο Μπόγιαν Μπογκντάνοβιτς έπεσε άτσαλα στο παρκέ. Αρχικά, πάγωσε το γήπεδο. Ηταν τόσο δυνατό το χτύπημα με το κεφάλι που όλοι φοβήθηκαν για τα χειρότερα.
Για τους… Καρνάβαλους με τους οποίους παίξαμε χθες δεν έχω να γράψω πολλά. Η τακτική του «δεν ασχολούμαι», σαφέστατα αποδείχθηκε άκρως λανθασμένη. Αυτά τα θέματα δεν λύνονται όμως στον αθλητισμό. Και δεν μπορούμε εμείς να υποκαταστήσουμε το Υπουργείο Εξωτερικών ούτε την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή. Η Εθνική ήταν μέτρια, αλλά δε συντρέχει λόγος ανησυχίας. Καμία ομάδα που στοχεύει στο μετάλλιο είναι έτοιμη, πλην των Σέρβων που χθες «κατάπιαν» τους Ισπανούς. Τα είχαμε πει αυτά. Ένα πράγμα με προβληματίζει στην Εθνική και δεν έχει να κάνει με τακτικές, με αναλογία ασίστ-λαθών, με ριμπάουντ και ποσοστά ευστοχίας.
Ένα χαμόγελο ρε παιδιά. Είμαστε η πιο αγέλαστη ομάδα του τρίτου ομίλου. Γι’ αυτό γράφαμε εξαρχής ότι η αποστολή του Φώτη Κατσικάρη είναι εξαιρετικά δύσκολη. Κάποιοι πρέπει να θυσιαστούν, ούτως ώστε να βρουν ρυθμό οι υπόλοιποι. Είναι φανερές οι επιλογές. Ιδωμεν… Επί του προσωπικού, δίπλα στο ξενοδοχείο έχει μια πίστα καρτ. Από τις εννιά το πρωί, ακούς αυτόν τον εκνευριστικό ήχο. Λες κι έχεις ένα κουνούπι μόνιμα πάνω από το αυτί σου. Δεν σας έγραψα ότι χθες το βράδυ άνοιξαν οι ουρανοί. Παρεξηγηθήκαμε και μ’ έναν ταξιτζή που ήταν φτυστός ο Στάθης Ψάλτης. Ο συνάδελφος Μιχάλης Λεάνης με το πηγαίο χιούμορ αφηνίασε. Δεν μιλάει κανείς αγγλικά ώστε να συνεννοηθούμε.
Ολες οι διαδρομές είναι στα 65-70 κούνα (σ.σ. 10 ευρώ). Είτε πας από Καλαμαριά προς το κέντρο, είτε στη Σταυρούπολη. Μυστήριο πράγμα. Προς το παρόν, αυτά. Θα τα ξαναπούμε μετά τον αγώνα με τους Κροάτες. Παρεμπιπτόντως, δεν «καίγομαι» για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Μικρή διαφορά έχει 1η από την 2η θέση. Ούτως ή άλλως, στους «8» όπου θα παίξουμε με τη Σερβία ή την Ισπανία, θα χρειαστεί να κάνουμε το μεγάλο ματς. Για μένα, εκεί θα κριθεί η Εθνική.
