Η απόφαση
της Τουρκίας να εξάγει πολεμικά πλοία
που είχαν σχεδιαστεί αρχικά για το ίδιο
της το Ναυτικό προβάλλεται ως ένδειξη
ισχύος. Στην πραγματικότητα, όμως,
αποκαλύπτει τις πιέσεις ενός υπερφιλόδοξου
ναυπηγικού προγράμματος που στηρίζεται
σε μελλοντικά έσοδα για να παραμείνει
βιώσιμο.
Η ανάγκη
εξαγωγών δεν συνιστά στρατηγική επιλογή
ισχύος, αλλά μέσο χρηματοδότησης και
διατήρησης ενεργών γραμμών παραγωγής.
Αυτό δημιουργεί χρονικά κενά στην άμεση
επιχειρησιακή διαθεσιμότητα της
Τουρκίας, παρά το επικοινωνιακό αφήγημα
της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Για την
Ελλάδα, το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη
σημασία. Η Αθήνα ακολουθεί πιο συγκρατημένο,
αλλά θεσμικά σταθερό σχεδιασμό,
επενδύοντας στην ποιοτική υπεροχή και
στη συμμαχική διαλειτουργικότητα. Την
ώρα που η Άγκυρα εξάγει πλοία για να
στηρίξει το παρόν της βιομηχανίας της,
το Πολεμικό Ναυτικό ενισχύεται με
σύγχρονες μονάδες υψηλής αποτρεπτικής
αξίας και ξεκάθαρη δυτική υποστήριξη.
Σε ένα
περιβάλλον αυξημένης έντασης στο Αιγαίο
και την Ανατολική Μεσόγειο, η αποτρεπτική
αξιοπιστία δεν χτίζεται με αριθμούς
και αφηγήματα, αλλά με σταθερότητα,
ποιότητα και θεσμική αντοχή-στοιχεία
στα οποία η Ελλάδα εμφανίζεται σήμερα
πιο συνεπής.
