Από προγραμματικές δηλώσεις χορτάσαμε

Και τι αποκαλύφθηκε; Πως ο εφέτης κανόνιζε ραντεβού με τον κατηγορούμενο. Πρώτη φορά θα είναι; Λες μέσα σου.

Αυτό είναι βέβαια που μας έφαγε. Το ότι τα έχουμε δει όλα και τίποτα δεν μας κάνει πλέον αίσθηση. Άκουσα και τις προγραμματικές δηλώσεις Τσίπρα. Θέλει να καθαρίσει το ποδόσφαιρο. Μπορεί και σήμερα να το κάνει, ξηλώνοντας την ΕΠΟ. Κατηγορούμενοι είναι το 70% των στελεχών της για κακουργηματικές πράξεις και όχι μόνο για την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης. Τι άλλο θέλει να δει μία κυβέρνηση για να αποσύρει έστω μέχρι να δικαστούν, όλους αυτούς που οι ενδείξεις εμφανίζουν ξεκάθαρα πως αν μη τι άλλο έχουν μία προβληματική συμπεριφορά απέναντι στο ποδόσφαιρο;

Θα έρθει και η ώρα των παραγόντων όταν δεν θα έχουν τις θεσμικές πλάτες. Η απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο, αποδείχτηκε μία αστεία τιμωρία αφού κανέναν δεν απέτρεψε.

Το αστείο με την κυβέρνηση, είναι πως έχει πάρει αποφάσεις τύπου «κάρτα φιλάθλου», η οποία ουσιαστικά στερεί το δικαίωμα στις ομάδες να έχουν επιπλέον έσοδα.

Το θέμα της βίας, γεννάται από την ανισονομία. Είτε κάνεις κάρτα φιλάθλου, είτε όχι, όσο αυτός που παρακολουθεί ποδόσφαιρο δεν πεισθεί πως αυτό που βλέπει δεν είναι προδιαγεγραμμένο, δεν υπάρχει κανένα νόημα.

Ο Τσίπρας και ο Κοντονής, πριν πάρουν οποιαδήποτε απόφαση για το ποδόσφαιρο, πρέπει με πράξεις να αποδείξουν πως λύνουν το ουσιαστικό πρόβλημα. Τα υπόλοιπα, είναι διαδικαστικά.

Πρώτα απ όλα, οι τζίροι που δεν κινούνται επειδή το ποδόσφαιρο είναι έτσι όπως το κατάντησαν, σημαίνει αυτομάτως και πολύ λιγότερα έσοδα για την Πολιτεία. Και μη μου πει κανείς πως φοβούνται το πολιτικό κόστος. Για πιο πολιτικό κόστος μιλάμε στο ποδόσφαιρο, όταν έχουν κοπεί τα χρήματα τον χαμηλοσυνταξιούχων;

Το ποδόσφαιρο είναι νούμερα. Όχι ανθρώπινα όπως κατάντησε, αλλά χρηματικά. Συντηρεί χιλιάδες οικογένειες, φέρνει μεγάλους τζίρους, μπορεί να φέρει μεγαλύτερους.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ανάγκη άλλες προγραμματικές δηλώσεις αλλά ουσία. Είπες θα το καθαρίσεις, τελείωνε. Άλλη μία σεζόν πάει στράφη.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για νέες καθυστερήσεις, δεν υπάρχει χρόνος για το προϊόν που με το ζόρι πλέον βαφτίζεται έτσι.

Σε δύο μήνες, τα δύο τρίτα των ομάδων της Λίγκας δεν θα έχει χρήματα να συντηρήσει τον χλοοτάπητα του γηπέδου και δεν θα έχουν χρήματα να πετάξουν οι ομάδες των ακαδημιών για τα αντίστοιχα πρωταθλήματα.

Επίσης εδώ και μήνες, οι Ενώσεις φυτοζωούν. Δεν μπορούν να πάρουν καμία ανάσα, ιστορικές ομάδες διαλύονται.

Το παραμύθι πρέπει να τελειώσει.