Όσο πλησίαζε η ώρα της σέντρας στην αναμέτρηση της Ρεάλ Μαδρίτης με τη Μάντσεστερ Σίτι, η αίσθηση ότι η «Βασίλισσα» θα δεχόταν μεγάλη πίεση αυξανόταν αλλά τελικά εκείνη απάντησε με ένα εντυπωσιακό 3-0 που της έδωσε ξεκάθαρο προβάδισμα πρόκρισης στην προημιτελική φάση του Champions League.
Το «κλειδί» για το αποτέλεσμα αυτό ήταν ο Φεντερίκο Βαλβέρδε, ο οποίος έκανε μια μαγική εμφάνιση, σημείωσε τρία γκολ και σήκωσε το «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» στο πόδι. To εντυπωσιακό είναι ότι ο Ουρουγουανός δεν είναι βρει δίχτυα σε όλη τη διάρκεια της League Phase της διοργάνωσης και χθες (11/03) στο πιο κρίσιμο παιχνίδι μέχρι το επόμενο σημείωσε τρία τέρματα απέναντι στην ομάδα του Πέπε Γκουαρδιόλα. Δικά του ήταν και τα τρία τέρματα της Ρεάλ. Για να τα πετύχει συνδύασε τη δύναμή του (στο πρώτο), την ικανότητά του να σουτάρει και με τα δύο πόδια (στο δεύτερο) και κινήσεις μέσα στην περιοχή που θύμισαν τον Πελέ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1962 (στο τρίτο).
Ο Βαλβέρδε «ντύθηκε» Πίρι
Τα τρία τέρματα που σημείωσε ο Φεντερίκο Βαλβέρδε στο παιχνίδι με τους «πολίτες» τον εντάσσουν σε μια ξεχωριστή λίστα καθώς το να παραβιάσεις την αντίπαλη εστία και μάλιστα, τρεις φορές είναι ένα κατόρθωμα που μόνο οι επιθετικοί φλερτάρουν συχνά μαζί του. Στη μακρά ιστορία της Ρεάλ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών υπήρχε μόνο ένας μέσος που είχε πετύχει χατ-τρικ σε αγώνα της διοργάνωσης και αυτό συνέβη το 1968 όταν στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης στις 18 Σεπτεμβρίου, ο Πίρι είχε σκοράρει απέναντι στην ΑΕΛ Λεμεσού.
Ο τρόπος παιχνιδιού και η καρδιά που βάζει ο Βαλβέρδε σε κάθε παιχνίδι θυμίζει πολύ τον τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν ο Πίρι. Η ικανότητά του να φτάνει στην επίθεση από τη μεσαία γραμμή, την οποία εκμεταλλεύτηκε απέναντι στη Σίτι, ήταν μία από τις μεγάλες αρετές του Πίρι. Η λίστα με τα χατ-τρικ της Ρεάλ στην Ευρώπη άνοιξε από έναν άλλο Νοτιοαμερικανό ποδοσφαιριστή, τον Έκτορ Ρίαλ, ο οποίος στις 28 Νοεμβρίου 1957 πέτυχε τρία γκολ απέναντι στην Αντβέρπ. Εκείνη την περίοδο τα χατ τρικ ήταν συνήθεια για τη «Βασίλισσα» καθώς οι Ντι Στέφανο και Πούσκας είχαν σημειώσει πέντε.
Η ακαδημία για μωρά και οι μάλλινες κάλτσες του Φορλάν
Ερωτεύτηκε τη στρογγυλή θεά από μικρή ηλικία και κάθε του κίνηση μαρτυρούσε τι θα ακολουθούσε. Άφηνε στην άκρη όλα τα παιχνίδια, έπαιρνε την μπάλα αγκαλιά και την κλωτσούσε σε κάθε ευκαιρία. Ο πατέρας του βλέποντας τον μικρό να έχει τέτοια αγάπη για την μπάλα αποφάσισε, όταν ήταν δυο ετών, να τοποθετήσει ένα μικρό τέρμα στο σαλόνι και ένα χρόνο αργότερα να τον γράψει σε ακαδημία για μωρά. Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, τα παιδιά εκεί δε μάθαιναν αυστηρούς ποδοσφαιρικούς κανόνες αλλά περισσότερο διασκέδαζαν. Ο «Φέντε» το έβλεπε διαφορετικά, ήθελε να είναι ο καλύτερος και στο πρώτο του παιχνίδι, σκόραρε και πανηγύρισε σαν τρελός κατεβάζοντας το παντελόνι του και βγάζοντας την πάνα που φορούσε.
Όσο περνούσε ο καιρός, η σχέση του με την μπάλα γινόταν ολοένα και πιο στενή και μόλις στο 10ο έτος της ηλικίας του η Πενιαρόλ τον κάλεσε να δοκιμαστεί. Εντυπωσίασε τους ανθρώπους του συλλόγου, οι οποίοι έχουν παραδεχθεί ότι έβλεπαν ένα πιτσιρίκι να κάνει «μαγικά» αλλά συνάμα να είναι ντροπαλό. «Ήταν από τα ταλέντα που δεν μπορείς να ξεχάσεις αλλά του έβγαζες τις λέξεις με το τσιγκέλι» όπως σημείωσε σε συνέντευξη του ο Νέστορ Γκονσάλβες που τον ανακάλυψε. Στην Πενιαρόλ είχε την τύχη να βρεθεί δίπλα σε ένα παίκτη που ο πατέρας του λάτρευε και που ο μικρός «Φέντε» είχε αφίσα στο δωμάτιο του. Ο Ντιέγκο Φορλάν ήταν δάσκαλος για εκείνον, τον ακολουθούσε σε κάθε βήμα και προσπαθούσε να μάθει από τις κινήσεις του. Η μητέρα του ως αντάλλαγμα για τη χάρη που έκανε στο παιδί της ο Φορλάν του έπλεξε μάλλινες κάλτσες για τον μικρό του γιο.
Ο «υποσιτισμένος» μικρός, η επιμονή Καλαφάτ και η Λα Κορούνια
Ο Βαλβέρδε γινόταν ολοένα και καλύτερος και ένα τουρνουά Κ17 έμελλε να του αλλάξει την πορεία. Ο μικρός εντυπωσίασε τον Καλαφάτ, ο οποίος εισηγήθηκε την απόκτηση του. Όμως, υπήρχε ένα πρόβλημα. Το ιατρικό επιτελείο της Ρεάλ Μαδρίτης είχε αντίθετη γνώμη καθώς τον θεωρούσε «υποσιτισμένο». Ήταν αρκετά αδύνατος και δημιουργούσε την εντύπωση ότι δε θα μπορούσε να αντέξει. Ο Καλαφάτ ήταν κάθετος, όμως. Έβλεπε ένα μικρό ακατέργαστο διαμάντι και δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να το αφήνει ελεύθερο στα χέρια άλλων ομάδων. Επέμενε αρκετά και το 2015 κατάφερε να πείσει τους ανθρώπους των Ισπανών να προχωρήσουν την υπόθεση και να αγοράσουν τον Βαλβέρδε έναντι ενός ποσού κοντά στα πέντε εκατομμύρια ευρώ.
Οι γονείς του αποφάσισαν να αφήσουν το σπίτι τους και να ακολουθήσουν το παιδί τους αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι ο «Φέντε» ήταν αρκετά ώριμος και θα μπορούσε να τα καταφέρει και μόνος του. Ήταν προσηλωμένος στο στόχο του και τους δημιουργούσε την εντύπωση ότι δεν θα άφηνε το μυαλό του να ξεφύγει σε κακά μονοπάτια. Έτσι, αποφάσισαν να τον αφήσουν μόνο του.
Ο μικρός έμεινε ένα χρόνο στη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης και έπειτα με τη σύμφωνη γνώμη του Σαντιάγκο Σολάρι πήγε δανεικός σε ομάδα της πρώτης κατηγορίας ώστε να μπορέσει να πάρει παιχνίδια και αποκτήσει εμπειρίες. Η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια άνοιξε την αγκαλιά της για να τον υποδεχθεί αλλά η μετακίνηση αυτή σταμάτησε απότομα καθώς ο σύλλογος υποβιβάστηκε και ο Βαλβέρδε επέστρεψε στο «Μπερναμπέου».
Η ευκαιρία του Σολάρι και το... όνειρο με Ζιντάν
Στο διάστημα που έμεινε στη Λα Κορούνια φρόντισε να δείξει τις ποδοσφαιρικές του αρετές και να εντυπωσιάσει τους ανθρώπους της «Βασίλισσας», οι οποίοι αποφάσισαν να ασχοληθούν περισσότερο με την περίπτωση του και να τον δυναμώσουν σωματικά και πνευματικά. Ο Σολάρι του έδωσε την ευκαιρία να μπει στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας και του έδωσε και χρόνο συμμετοχής. Όμως, εκείνη τη χρονιά η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε αρχίσει καλά στο πρωτάθλημα, υπήρξαν ανακατατάξεις στο εσωτερικό του συλλόγου και ουδεμία ομάδα δεν είχε καταθέσει δελεαστική πρόταση για εκείνον. Αποτέλεσμα αυτού; Να παραμείνει στη Μαδρίτη και να αρχίσει να προπονείται υπό τις οδηγίες του Ζινεντίν Ζιντάν.
Ο Βαλβέρδε γνώριζε ότι αυτή ήταν η ευκαιρία του. Αν κατάφερνε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Γάλλου, ίσως, το μέλλον του στον σύλλογο να ήταν διαφορετικό. Ίσως θα μπορούσε να εξασφαλίσει θέση βασικού. Πήγαινε στις προπονήσεις, ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες και έμπαινε σε κάθε με περίσσιο πάθος και νεύρο. Μια μέρα, μάλιστα, τόλμησε να κάνει ποδιά στον προπονητή του. Οι συμπαίκτες του τον αποθέωσαν, ο Γάλλος χαμογέλασε και ο «Φεντε» φρόντισε κάθε φορά που του έδινε την ευκαιρία να αγωνισθεί, να του δίνει λόγους να τον επιλέξει ξανά. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του «Ζιζού» και η θέση στην αρχική ενδεκάδα ήταν, πλέον, δική του.
Πολλοί θα μπορούσαν να αναρωτηθούν πως ο μικρός κατάφερε να σταθεί απέναντι στα θηρία της Ρεάλ Μαδρίτης αλλά ο Κασεμίρο είχε λύσει την απορία αυτή υποστηρίζοντας ότι: «Είχα πει ότι ο Φέντε θα γίνει ένα από τα καλύτερα οχτάρια μέσα στην επόμενη διετία. Έκανα λάθος. Ανεβαίνει πολύ γρήγορα, κάνει φανταστική σεζόν, είναι ένας από τους σημαντικότερους παίκτες μας, βελτιώνεται συνεχώς και ανεβαίνει τα σκαλοπάτια πολύ γρήγορα. Αυτό που μου αρέσει όμως περισσότερο είναι ότι ένα ήσυχο άτομο που ξέρει να ακούει. Μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις στα χαφ, αλλά για μένα είναι οχτάρι, ώστε να μπορεί να παίζει και box-to-box. Είναι τιμή μου να παίζω μαζί του».
Ο Βαλβέρδε εξελίχθηκε ακόμη περισσότερο όταν στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης βρέθηκε ο Κάρλος Αντσελότι. Ο Ιταλός προπονητής αξιοποίησε στο έπακρο την ενέργεια, την ταχύτητα και την τακτική ευφυϊα του Ουρουγουανού μέσου και του έδωσε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων μέσα στο χορτάρι. Ο «Φέντε» δεν περιορίστηκε μόνο στο ρόλο του κεντρικού χαφ αλλά συμμετείχε ενεργά τόσο στην αμυντική όσο και στην επιθετική λειτουργία της ομάδας, καλύπτοντας συχνά τη δεξιά πλευρά ή προωθώντας την μπάλα προς την αντίπαλη περιοχή. Ο Αντσελότι του έδωσε περισσότερο αυτοπεποίθηση και βελτίωσε τη συμβολή του στο επιθετικό κομμάτι.
Γιατί ξεχωρίζει;
Θεωρείται ένας από τους πιο ολοκληρωμένους μέσους στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Συνδυάζει φυσική δύναμη, τεχνική ποιότητα και υψηλή τακτική αντίληψη ενώ ένα από τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι η τακτική του ευελιξία καθώς μπορεί να αγωνισθεί τόσο ως κεντρικός μέσος όσο και ως box to box ή ως εξτρέμ ή ακόμη και ως μπακ.
Ξεχωρίζει για την ενέργεια, το πάθος και τη φυσική του αντοχή. Μπορεί να καλύψει μεγάλες αποστάσεις κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, πιέζει συνεχώς τον αντίπαλο και βοηθά την ομάδα να ανακτήσει άμεσα την κατοχή, όταν χαθεί η μπάλα. Η εργατικότητά του τον καθιστά πολύτιμο τόσο στην αμυντική λειτουργία όσο και στις επιθετικές μεταβάσεις.
Στο επιθετικό κομμάτι διακρίνεται για την ικανότητά του να μεταφέρει την μπάλα με ταχύτητα, αλλά και για τα δυνατά σουτ εκτός περιοχής, που συχνά δημιουργούν κινδύνους για τις αντίπαλες άμυνες. Παράλληλα, διαθέτει καλή πάσα και μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ευκαιριών για τους συμπαίκτες του. Ο Βαλβέρδε συμβάλλει τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό κομμάτι ενώ η αποφασιστικότητα, η πειθαρχία και η ηγετική του παρουσία στο γήπεδο τον καθιστούν ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια κάθε προπονητή.