Μες στην κοιλάδα των Τεμπών δεκάδες εισιτήρια πεταμένα δεξιά και αριστέρα είχαν χαραγμένη πάνω τους μια διαδρομή. Μια πορεία που άρχισε αλλά βάφτηκε με αίμα και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο κρότος της σύγκρουσης έκανε τη νύχτα μέρα, οι φωνές των ανθρώπων που ζητούσαν βοήθεια ηχούν ακόμη και σήμερα δυνατά στα αυτιά των γονιών, των συζύγων, των φίλων που τις άκουσαν να παίζουν σαν έκτακτο δελτίο και αναγνώρισαν ανάμεσα τους την κόρη, τον γιο, τη μάνα, τον πατέρα, έναν φίλο ή μια φίλη τους.
57 ψυχές άρχισαν άδικα και χωρίς αιτία το ταξίδι τους για τη γειτονιά των αγγέλων και δεκάδες άλλες παλεύουν καθημερινά με τους εφιάλτες τους, με τις εικόνες εκείνες που έρχονται ξανά και ξανά στο νου προσπαθώντας να ξεχάσουν τι έζησαν εκείνο το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου. Ένα βράδυ που δεν έμοιαζε σαν όλα τα άλλα...
Όλα άρχισαν απλά και καθημερινά. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ετοίμασαν τις βαλίτσες τους, έκοψαν τα εισιτήρια τους και ανέβηκαν στο τρένο Intercity 62 με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Το ταξίδι ήταν αρκετές ώρες, οι συζητήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη, τα γέλια έδιναν ζωή στα βαγόνια, φωτογραφίες, φαγητό και λίγη ξεκούραση πριν την αποβίβαση. Η αμαξοστοιχία πλησίασε στα Τέμπη, όταν ο οδηγός της είδε ένα άλλο τρένο να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση. Η σύγκρουση έμοιαζε αναπόφευκτη.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, η σιωπή της νύχτας διαλύθηκε από τον ήχο των μετάλλων που λύγιζαν και τη λάμψη μιας φωτιάς που δεν έσβησε για μέρες. Το ρολόι σταμάτησε να μετρά τον χρόνο και άρχισε να μετρά πληγές. Οι λαμαρίνες έγιναν ένας αδιαπέραστος τοίχος εγκλωβίζοντας μέσα όνειρα, σχέδια για το μέλλον και την ελπίδα της επιστροφής. Για 16 ολόκληρα λεπτά, δύο τρένα κινούνταν στην ίδια γραμμή, το ένα απέναντι στο άλλο, χωρίς κανείς να το γνωρίζει. 16 λεπτά που χώρισαν τη ζωή από τον θάνατο. Και μετά, η σύγκρουση. 160 χιλιόμετρα την ώρα, 1.500 βαθμοί Κελσίου, σίδερα που έλιωσαν και 57 ψυχές που έγιναν καπνός στον ουρανό των Τεμπών.
Πέρυσι, περπατούσαμε στους δρόμους ζητώντας απαντήσεις. Φέτος, τρία χρόνια μετά, οι ερωτήσεις καίνε ακόμη περισσότερο. Γιατί μπαζώθηκε το σημείο; Γιατί έλειπαν τα βίντεο; Πώς είναι δυνατόν, σε μια εποχή που τα πάντα ελέγχονται από ένα κινητό, οι σταθμοί να επικοινωνούν ακόμα με... τηλέφωνα; Οι 43 κατηγορούμενοι και οι δικογραφίες που «σέρνονται» στα γραφεία δεν αρκούν για να απαλύνουν τον πόνο. Γιατί το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν ένα «κακό δρομολόγιο», δεν ήταν «η κακιά η ώρα», ήταν η κορύφωση μιας αλυσίδας από εγκληματικές ελλείψεις χωρίς τηλεδιοίκηση, χωρίς φωτοσήμανση, χωρίς ασφάλεια.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, το κενό παραμένει το ίδιο βαθύ. Οι 57 θέσεις στο τρένο παραμένουν άδειες, αλλά γεμάτες από τις αναμνήσεις εκείνων που έφυγαν. Στα σπίτια τους το φως στο δωμάτιο μένει αναμμένο, το πιάτο στο τραπέζι περιμένει και οι φωτογραφίες στο σαλόνι έχουν γίνει οι μοναδικοί μάρτυρες μιας ζωής που κόπηκε βίαια στη μέση. Όμως, η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι μόνο μια ανάμνηση θανάτου, είναι πλέον ένας διαρκής αγώνας για τη δικαίωση. Είναι η φωνή εκείνων που δεν μπορούν πια να μιλήσουν, που ζητούν απαντήσεις μέσα από τα χείλη των δικών τους ανθρώπων. Γιατί το «στείλε, όταν φτάσεις» δεν ήταν απλώς μια φράση, ήταν μια υπόσχεση που έμεινε μετέωρη πάνω από τις ράγες.
Tρία χρόνια μετά, οι άνθρωποι θα βρεθούν στους δρόμους καταθέτοντας ένα αίτημα. Η μέρα αυτή να μην ακόμη μια μαύρη επέτειος αλλά να γίνει το έναυσμα για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Η αλήθεια να μη θαφτεί κάτω από το χώμα, οι ευθύνες να μην βαραίνουν μόνο τους «μικρούς» που βρέθηκαν σε αυτή τη θέση και δε γύρισαν το κλειδί αλλά και τους «μεγάλους» που τους επέτρεψαν να βρεθούν εκεί, που δε φρόντισαν η αμαξοστοιχία να λειτουργεί σωστά. Να πληρώσουν οι υπαίτιοι, να αποδοθεί δικαιοσύνη και οι 57 ψυχές να φτάσουν στον προορισμό τους τη δικαίωση και παράλληλα, όλοι εμείς να μην κάνουμε δεύτερες σκέψεις, να μη φοβόμαστε να μπούμε σε τρένο, λεωφορείο, αεροπλάνο.