Η μπάλα έφυγε από τα πόδια της και με ένα ωραίο πλασέ κούνησε το πλαϊνό δίχτυ της αντίπαλης εστίας. Όλοι έμειναν άναυδοι μη μπορώντας να πιστέψουν την ομορφιά αυτού του τέρματος. Ήταν ένα γκολ, όνειρο. Ένα τέρμα που άρχισε από μια στιγμιαία έμπνευση, από μια σκέψη να κρεμαστεί η αντίπαλος τερματοφύλακας λόγω του ύψους της.
Η Παναγιώτα Αργυρίου στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ με τον Παναθηναϊκό για το πρωτάθλημα γυναικών σημείωσε ένα φανταστικό γκολ που θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να το είχε δοκιμάσει αρκετές φορές και στην προπόνηση αλλά όπως παραδέχθηκε ήταν απλά κάτι αυθόρμητο που δεν περίμενε να έχει αυτήν την κατάληξη και σίγουρα αυτή την έκταση. «Ήταν σκέψη της στιγμής. Ήταν κάτι αυθόρμητο. Δεν περίμενα να πάει σε αυτό το σημείο η μπάλα. Ήθελα να κρεμάσω την τερματοφύλακα λόγω ύψους. Νομίζω πήγε καλά. Έδωσα το προβάδισμα στην ομάδα μου και είναι και το μόνο που κρατάω από αυτό το τέρμα. Δεν περίμενα να πάρει τέτοια διάσταση, όμως. Το έπαιζαν παντού».
Η 17χρονη ποδοσφαιρίστρια εξελίσσεται συνεχώς και επιδιώξει να γίνεται καλύτερη καθημερινά ώστε να μπορεί να βοηθήσει την ομάδα του Δικεφάλου να πετύχει τον στόχο της που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση του νταμπλ. «Είμαστε καλύτερες από πέρυσι. Φυσικά ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι άλλος από το νταμπλ. Πέρυσι δεν τα καταφέραμε αλλά φέτος είμαστε πιο δυνατές, με μεγαλύτερη διάθεση και όρεξη να διεκδικήσουμε κάθε στόχο μας και να τον κατακτήσουμε» τόνισε μιλώντας στο metrosport.gr.
«Ο μπαμπάς μου χάρηκε και με πηγαινοέφερνε στις προπονήσεις - Υπήρχαν μεμονωμένα άτομα που μου έλεγαν τι ξέρεις από μπάλα, αφού είσαι κορίτσι»
Το ταξίδι της στο χώρο της στρογγυλής θεάς άρχισε μόλις στα τέσσερα της χρόνια, όταν ακολουθούσε τον αδερφό της στις συναντήσεις του με τα άλλα αγόρια και έπαιζε ποδόσφαιρο. Ο τρόπος που γυρνούσε η στρογγυλή θεά, η αίσθηση όταν την είχε στα πόδια της, τη μάγεψε και ζήτησε από τους γονείς της να γράψουν και την ίδια σε μια ακαδημία. Εκείνοι δεν έφεραν καμία αντίρρηση και ειδικά ο μπαμπάς της τη βοήθησε με τις μετακινήσεις στις προπονήσεις. «Δεν είχαν καμία αντίρρηση. Έβλεπαν ότι ήταν κάτι που μου αρέσει και δε μου το αρνήθηκαν. Ειδικά ο μπαμπάς μου χάρηκε, με έγραψε στην ακαδημία και με πηγαινοέφερνε στις προπονήσεις. Είναι πολύ υποστηρικτικός, όπως και η μαμά μου».
Η Παναγιώτα έκανε τα πρώτα της βήματα στην ακαδημία του Μεσσάπιου στην Εύβοια, συνέχισε στον Κύζικο, στις Αβαντίδες και στον Υμηττό. «Όταν ήμουν περίπου τεσσάρων με πέντε χρονών, πήγαινα με τον αδερφό μου στο γήπεδο. Έπαιζα με τα παιδιά εκεί και μου άρεσε. Ζήτησα από τους γονείς μου να με γράψουν σε μια ομάδα. Μέχρι τα 12 έπαιζα με αγόρια, κάτι που με βοήθησε να παίζω πιο δυνατά και να μπαίνω στις μονομαχίες χωρίς φόβο. Άρχισα από τις ακαδημίες του Μεσσάπιου στην Εύβοια, μετά πήγα στον Κυζικο και στα 13 μου που μπορούσα να βγάλω δελτίο πήγα στις Αβαντίδες».
Η συνύπαρξη της με τα αγόρια, έκανε μερικά να αναρωτηθούν γιατί παίζει αφού είναι κορίτσι. Εκείνη δεν έδωσε σημασία και προτιμούσε να απαντά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μάλιστα, ένα όμορφο σουτ που κατέληξε στα δίχτυα του παιδιού που την κορόιδευε ήταν η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσε να του δώσει. «Όταν έπαιζα στις ακαδημίες των αγοριών, μου έλεγαν «πού πας να παίξεις», «γιατί παίζεις; και «τι ξέρεις από μπάλα αφού είσαι κορίτσι;». Θυμάμαι αυτός που μου το έλεγε ήταν τερματοφύλακας και επειδή μου άρεσε να σουτάρω, δοκίμασα μια φορά το σουτ μου και μπήκε γκολ. Μετά τον κορόιδευαν οι άλλοι (γέλια). Γενικά δεν είχα πρόβλημα ποτέ στο σχολείο, όμως. Ήταν μεμονωμένα τα σχόλια, δεν γινόταν από όλους. Η αλήθεια είναι ότι δεν έδινα σημασία».
«Τρελάθηκα όταν έμαθα για τον ΠΑΟΚ - Ήξερα ότι είχε τις κατάλληλες συνθήκες για να εξελιχθώ»
Οι εμφανίσεις της στην Εθνική Ομάδα των Κορασίδων τράβηξαν τα βλέμματα των ανθρώπων του ΠΑΟΚ, οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με την οικογένεια και της πρότειναν να έρθει στη Θεσσαλονίκη. Η ίδια τρελάθηκε από τη χαρά της. Ήξερε ότι ο Δικέφαλος ήταν ένας οργανωμένος σύλλογος που θα μπορούσε να της δώσει τα απαραίτητα εφόδια για να εξελιχθεί. Το συζήτησε με τους γονείς τους, οι οποίοι αφού διασφάλισαν ότι η μικρή Παναγιώτα θα συνέχιζε κανονικά το σχολείο της και θα έχει την απαραίτητη βοήθεια στο νέο της αυτό ξεκίνημα, αποφάσισαν να μη στερήσουν το όνειρο από το παιδί τους.
«Έπαιζα στον Υμηττό και ξαφνικά το καλοκαίρι με πήραν τηλέφωνο ότι ενδιαφέρονται για εμένα. Τρελάθηκα είναι η αλήθεια όταν το έμαθα. Με είχαν δει στα παιχνίδια με την Εθνική Κορασίδων και στο παιχνίδι που παίξαμε εναντίον του ΠΑΟΚ με τις Αβαντίδες στον τελικό Βορρά και Νότου. Ήθελα να πάω στον ΠΑΟΚ γιατί είχε την καλύτερη ομάδα και ήξερα ότι οι συνθήκες είναι οι κατάλληλες για να εξελιχθώ. Το συζήτησα με τους γονείς μου και εφόσον, θα μπορούσα να συνδυάσω και το σχολείο και το ποδόσφαιρο, αποφασίσαμε να έρθω στη Θεσσαλονίκη. Ήρθα μόνη αλλά οι άνθρωποι της ομάδας με βοήθησαν πολύ στο ξεκίνημα αυτό και για το σπίτι και για το φαγητό μου».
«Έπαιρνα τη μαμά μου κάθε μέρα τηλέφωνο - Θα ήθελα να έχουμε περισσότερους φιλάθλους»
Ετοίμασε τις βαλίτσες της και έφυγε από την αγκαλιά των γονιών της για να κυνηγήσει το όνειρο της. Δεν είχε συμπληρώσει ακόμη τα 18 και έπρεπε να πάρει τη ζωή στα χέρια της, να μάθει να κάνει τις καθημερινές δουλειές, να μαγειρεύει, να φροντίζει τον εαυτό της και παράλληλα, να διαβάζει και να προπονείται. Η προσαρμογή ήταν κάπως δύσκολη αλλά οι κλήσεις στη μαμά την έκαναν ευκολότερη, όπως και η γνωριμία με τις συμπαίκτριες της. «Στην αρχή έπαιρνα τη μαμά μου κάθε μέρα τηλέφωνο για να τη ρωτήσω διάφορα πράγματα. Δεν ήξερα πολλά. Σιγά σιγά τα έμαθα και πλέον την παίρνω λιγότερο για αυτά. Σίγουρα άφησα πίσω μου φιλίες αλλά έχω ένα στόχο και κάποιες φορές πρέπει να κάνεις θυσίες. Δε δυσκολεύτηκα στην προσαρμογή στη Θεσσαλονίκη γιατί είχα ήδη γνωριστεί με κάποιες κοπέλες, παίζαμε και μαζί, οπότε ένιωθα πιο άνετα».
Από τον Ιούλιο του 2023 που υπέγραψε με τις «ασπρόμαυρες» έως και σήμερα συνεχίζει να προσπαθεί καθημερινά να γίνεται καλύτερη, εξελίσσεται και κάνει όνειρα. Η φετινή χρονιά την φέρνει στην Τρίτη Λυκείου και όσοι έχουμε περάσει από τη διαδικασία των Πανελληνίων, ξέρουμε καλά ότι αυτή η χρονιά δεν είναι και η πιο εύκολη. Ο όγκος του διαβάσματος ανεβαίνει και σε συνδυασμό με τις προπονήσεις της η καθημερινότητα γίνεται πιο φορτωμένη. Η Παναγιώτα έχει καταφέρει να τα συνδυάσει γιατί είναι κάτι που θέλει, όπως μας είπε. «Προσπαθώ να τα συνδυάσω. Φέτος είναι δύσκολη η χρονιά, δίνω εξετάσεις. Θέλω να ασχοληθώ και επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο. Δίνω το καλύτερο δυνατό».
Αγαπάει το ποδόσφαιρο και θα ήθελε να εξελιχθεί και για τις γυναίκες με καλύτερες εγκαταστάσεις, μισθούς και με γεμάτες κερκίδες. «Θα ήθελα κάποια στιγμή να έχουμε καλύτερες εγκαταστάσεις, γιατί εξαιτίας της κατάστασης των εγκαταστάσεων έχουμε και περισσότερους τραυματισμούς. Άλλη μια διαφορά είναι ότι οι μισθοί είναι μικρότεροι σε σύγκριση με εκείνων των ανδρών. Θα ήθελα, επίσης, να έχουμε περισσότερους φιλάθλους στην εξέδρα. Δεν έχουμε και τόσους πολλούς».
Η αγάπη για Νεϊμάρ, το παστίτσιο και το όνειρο της Μπαρτσελόνα
Είναι ένα κορίτσι χαμηλών τόνων. Εσωστρεφής, ντροπαλή και δεν της αρέσει να δείχνεται. Συνήθως αγχώνεται στους αγώνες αλλά στα πρώτα πέντε λεπτά του παιχνιδιού, το έχει ξεχάσει. Πριν τα παιχνίδια ακούει μουσική και κάνει ντουζ για να μπορέσει να χαλαρώσει. Τις ημέρες της εμμήνου ρύσεως παραμένει ήρεμη και χαλαρή και διαφοροποιεί την προπόνηση της ανάλογα με την ένταση των πόνων. «Η περίοδος δεν με έχει επηρεάσει τόσο πολύ. Δεν πονάω γενικά και όταν γίνεται αυτό, έχω μάθει να το διαχειρίζομαι», όπως υποστήριξε.
Μικρή τρελαινόταν κάθε φορά που έβλεπε τις κινήσεις του Νεϊμάρ και οι αγαπημένες της ευρωπαϊκές ομάδες είναι η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ Σίτι. Μάλιστα, θα ήθελε να γίνει μέλος της οικογένειας των Καταλανών και να αγωνισθεί με τα χρώματα της ομάδας. «Το μεγαλύτερο μου όνειρο είναι να παίξω στο εξωτερικό σε μια μεγάλη ομάδα και συγκεκριμένα στην Μπαρτσελόνα».
Δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα κομμάτι παστίτσιο φτιαγμένο από τα χεράκια της μαμάς της, λατρεύει τις ταινίες τρόμου και δράσης και το αγαπημένο της χρώμα είναι το ροζ. Τον ελεύθερο της χρόνο βγαίνει έξω με τις φίλες της ή προτιμά να μείνει στο σπίτι και να ασχοληθεί με διάφορα άλλα πράγματα. Προτιμά την ξένη μουσική αλλά και τα λαϊκά.