Το αεροπλάνο από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό την Λυών προσγειώθηκε και αυτομάτως απενεργοποιώ την λειτουργία πτήσης. Ο ήχος από τα συνεχή μηνύματα συνεχόμενος και εφιαλτικός. Γιατί γύρισα 13 χρόνια και πλέον πίσω…
Ηταν 21 Ιουλίου 2012. Είχα κλειστό το κινητό, θυμάμαι ρεπό είχα εκείνη τη μέρα, άργησα να ξυπνήσω και όταν το άνοιξα, βλέπω δεκάδες μηνύματα από… χαμένες κλήσεις και άλλα μηνύματα στο κινητό. Βασικά πριν καταλάβω ποιος τα έστελνε, οι ειδοποιήσεις ήταν σαν… καμπάνες μέχρι να καταλάβω τι συνέβη. Για να μην σας τα πολυλογώ, ήταν όλες από τους δικούς μου και με έψαχναν για να μου πουν πως είχε πεθάνει ο αδελφός μου. Εκείνος ο ήχος των ειδοποιήσεων με στοιχειώνει μέχρι σήμερα και η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα ποτέ να τον ξανακούσω.
Τελικά το βίωσα ξανά χθες. Και το πρώτο συναίσθημα, ήταν της… ντροπής. Είδα πως αυτά τα μηνύματα κυρίως στο messenger ήταν από πάρα πολλούς και… ανακουφίστηκα αφού δεν ήταν από τους δικούς μου. Εκεί πήγε το μυαλό μου στο κακό αλλά αυτό τελικά «μαχαίρωσε» όλη την ασπρόμαυρη οικογένεια.
Επτά παιδιά που ταξίδεψαν για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα, δεν είναι πια μαζί μας. Τα λόγια είναι λίγα. Δεν υπάρχουν λόγια για αυτό που συνέβη. Και πραγματικά θα σας πω κάτι: όποιος δεν έχει βιώσει μια απώλεια αγαπημένου προσώπου και μάλιστα ξαφνικά, πρέπει να αποφεύγει το «σε καταλαβαίνω». Η καλύτερη έκφραση είναι το «προσπαθώ να σε συμπονέσω».
Εγώ το έχω βιώσει με έναν άλλο τρόπο και ξέρω πως όλοι αυτοί που άφησαν πίσω τους τα αδικοχαμένα παιδιά, δεν πρόκειται ποτέ να το προσπεράσουν. Δεν γίνεται, το βλέπω στη μάνα και στον πατέρα μου. Λόγια παρηγοριάς δεν υπάρχουν. Μόνο λόγια σεβασμού.
Θα αποφύγω λοιπόν τα λόγια. Θα κλείσω με κάτι που βίωσα χθες το πρωί. Το πρωί στον έλεγχο διαβατηρίων για να πετάξω από τη Θεσσαλονίκη για την Κωνσταντινούπολη και από εκεί για την Λυών, νόμιζα πως ακόμη ήμουν αγουροξυπνημένος. Μπροστά μου είναι μια κοπέλα, κάτι παραπάνω από 20 ετών, που είναι έτοιμη να περάσει τον έλεγχο διαβατηρίων φορώντας φανέλα του Ολυμπιακού με το όνομα του Ροντινέι. Ξανακοίταξα, βεβαιώθηκα, χαμογέλασα αλλά αμέσως μετά σκέφτηκα «σοβαρά τώρα;» Γιατί αυτόματα έκανα και δεύτερες σκέψεις. Γιατί αυτό όλοι έχουμε μάθει να κάνουμε με τα συνεχόμενα φαινόμενα βίας ΠΑΝΤΟΥ και δεν έχει να κάνει με το ποιος φορούσε χθες τη φανέλα και ποιος όχι.
Ηττήθηκα γιατί θα μπορούσα απλά να σκεφτώ μόνο το «ταξιδεύει για την ομάδα της και θα αλλάξει δυο αεροπλάνα». Στην ίδια πτήση για να μην τα πολυλογώ προς την Κωνσταντινούπολη κάθονταν δίπλα άγνωστοι μεταξύ τους οπαδοί του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού και κάπου εκεί στη μέση και η ομάδα μπάσκετ του Αρη. Αν το καλοσκεφτεί κανείς όλο αυτό σενάριο για μια ταινία μικρού μήκους ήταν. Αργότερα θεριακλής εγώ και άλλοι φίλοι του ΠΑΟΚ ψάξαμε τον χώρο στο αεροδρόμιο που επιτρέπεται το τσιγάρο. Και μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε και άλλες ερυθρόλευκες φανέλες.
Γιατί η πτήση προς το Αμστερνταμ από εκεί ήταν περίπου την ίδια ώρα με αυτή της Λυών. Συνυπήρχαν όχι αναγκαστικά αλλά γιατί μπορεί εκείνη τη στιγμή να αναφερόμουν σε φιλάθλους και όχι… χαλασμένους που υπάρχουν σε όλες τις ομάδες. Και όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο στη Λυών, άνοιξα το κινητό και είδα τα κακά μαντάτα πέρασε από το μυαλό μου ως ταινία η φανέλα του Ροντινέι, οι φίλοι του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, η αποστολή του Αρη μέσα στο ίδιο αεροπλάνο. Και θέλω να κάνω μια ευχή: ας έρθει η στιγμή που δεν θα μας ενώνει ο πόνος. Ας αποχαιρετίσω έτσι τα αδικοχαμένα αετόπουλα. Καλό παράδεισο και δύναμη στους δικούς τους.