Αυτό το «κράμα», μπορεί
Χρόνια τώρα ένα από τα θετικά στον Ηρακλή, είναι πως λίγοι ξεχνούν. Το υπογραμμίζω για να θυμίσω τις «φωνές» του... Ιουνίου και του Ιουλίου, πως η ομάδα αυτή «δεν πάει πουθενά» - «δεν μπορεί να αλλάξει μια πάσα» - «δεν κάνει ούτε φάση» κι άλλα πόσα.
Με αμφισβήτηση μεγάλη, ούτε καν με το «καλημέρα». Ποδοσφαιρικά άστοχες τοποθετήσεις για εκείνη την εποχή ως προς το timing, τις οποίες μπορεί να «δεχθεί» κάποιος μόνο λόγω της δεδομένα τεράστιας «δίψας» που υπάρχει, ώστε ο Ηρακλής να βάλει «τέλος» μια και καλή στη «μαύρη σελίδα» την οποία δημιούργησαν για εκείνον ΕΠΟ-SuperLeague με τις μοναδικές στο ποδοσφαιρικό πανελλήνιο από καταβολής του.
Δεν θεωρώ πως ο Ηρακλής έχει φτάσει στην κορύφωσή του, πως έχει πιάσει «ταβάνι». Κι αυτή η εκτίμηση λανθασμένη θα ήταν. Ούτε έχω τη διάθεση να γίνω... υπερασπιστής παικτών-Παπαδόπουλου και λοιπών. Απλώς –για να μας γίνει και μάθημα- το να κρίνεις άκαιρα μια οποιαδήποτε προσπάθεια, δεν οφελεί.
Στην Κατερίνη εμφανίστηκε ένα «κράμα» που ασφαλώς μπορεί να δώσει στον Ημίθεο αυτό που αναζητεί μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες επανόδου. Μια ομάδα με νεανική φιλοδοξία, εμπειρία και ποιότητα ανώτερης κατηγορίας σε θέσεις-κλειδιά, αγωνιστικό πλάνο συγκεκριμένο, επιθετικό και δίχως φόβο (δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αλλαγή-είσοδο δεύτερου φορ, του Αγγελούδη αμέσως μετά το 0-1) και φυσικά την μαζική, καταπληκτική παρουσία-βοήθεια του κόσμου.
Αυτό το «κράμα» μπορεί. Όχι μόνο οι παίκτες. Ούτε μόνο ο Παπαδόπουλος. Ούτε μόνο ο κόσμος. Όλοι μαζί. Σε μια χρονιά που ξεκίνησε με τον τεράστιο «πονοκέφαλο» της μη αδειοδότησης, ο Ηρακλής πήρε και νεαρούς ποδοσφαιριστές αξιόλογους με εικόνες από την κατηγορία και έμπειρους που μπορούν να κάνουν τη διαφορά και κράτησε ποδοσφαιριστές που ξέρει τι μπορούν να του δώσουν.
Στα του αγώνα στην Κατερίνη, είναι προφανές πως μπορούμε να μιλάμε για μια «κακή μέρα» του Τζήλου. Δεν τον έχω παρακολουθήσει συνεχώς για να μπορώ να εκφέρω άποψη πως είναι κακός διαιτητής. Όμως τα δύο καταφανή λάθη, της μη αποβολής του Σταματή και του πέναλτι για τον Πιερικό, αυτό καταμαρτυρούν.
Βέβαια ιδιαίτερα για τη φάση του Στάμου, μπορεί να έκατσε... βούτυρο στο ψωμί πολλών, όμως ένα αποτέλεσμα στο ποδόσφαιρο δεν καθορίζεται από μια φάση. Κι αν ανατρέχει κανείς σε κάθε 90λεπτο θα βρει δεκάδες στιγμές που μπορεί να πει «αν εκείνο κι αν το άλλο».
Εδώ όμως έρχεται ένα ακόμη δίδαγμα για τον Ηρακλή που απαγορεύεται να το αφήσει πάλι να περάσει ανεκμετάλλευτο. Και αναφέρω «ένα ακόμη», γιατί το είδε και στη Λαμία (που αντί για 0-3, έχασε μόνος του 2-1) και με τον Λεβαδειακό (αντί για 2-0, παραχώρησε ισοπαλία), αλλά το συνάντησε και στην Κατερίνη. Αντί να «καθαρίσει» με εμφατικό τρόπο ένα δικό του παιχνίδι και να σκοράρει δύο και τρια τέρματα -δίχως υπερβολή- «σβηστά» επέτρεψε να γίνεται κουβέντα για το πέναλτι...
ΥΓ: Προφανώς και δεν χρειάζεται άλλη αναφορά στα όσα έχει πράξει ο Σπύρος Παπαθανασάκης. Η διοικητική ηρεμία και οικονομική συνέπεια που εμφανίζει η ομάδα με την παρουσία του, όπως όμως επίσης το όραμα που δίνει η εικόνα ενός φερέγγυου και αξιόπιστου Ηρακλή, είναι από μόνη της αρκετή για να: Αποδώσει η ομάδα επικεντρώνοντας στη δουλειά της. Να λειτουγεί η ΠΑΕ σ' όλα τα θέματα κάνοντας βήματα προόδου και να ακολουθεί μαζικά και συσπειρωμένος ο κόσμος παντού και πάντα.
