ΑΕΛ-Το χρονικό της φετινής αποτυχίας: Ο υποβιβασμός, οι ευθύνες και η επόμενη μέρα
Η επιστροφή της ΑΕΛ στη Super League το περασμένο καλοκαίρι μετά από τριετή απουσία δημιούργησε προσδοκίες πως θα αποτελούσε την αφετηρία μίας νέας εποχής σταθερότητας και προοπτικής για την ιστορική ομάδα.
Η συσπείρωση του κόσμου και σύσσωμης της πόλης, καθώς και οι εξαγγελίες της διοίκησης Νταβέλη για πλάνο τριετίας έδιναν υποσχέσεις πως η ΑΕΛ ετοιμαζόταν να βάλει γερά και ισχυρά θεμέλια που θα εξασφαλίζουν τη σταθερή και μόνιμη παρουσία της στα «σαλόνια» της Super League, ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική. Μέσα σε λίγους μόλις μήνες, όμως, η αισιοδοξία και ο ενθουσιασμός έδωσαν τη θέση τους στην απογοήτευση και τελικά στον υποβιβασμό, με την ΑΕΛ να πληρώνει μια σειρά από πολλά και απανωτά λάθη σε όλα τα επίπεδα.
Η σεζόν έδειξε από νωρίς πως η σεζόν που θα ακολουθούσε θα ήταν δύσκολη. Από την προετοιμασία στην Πτολεμαΐδα ακόμη και τις εμφανίσεις στα φιλικά, η ΑΕΛ εμφάνιζε χτυπητές αγωνιστικές αδυναμίες, ωστόσο, υπήρχε η πεποίθηση πως με την πάροδο του χρόνου η εικόνα θα άλλαζε. Η συνέχεια κάθε άλλο παρά δικαίωσε τις προσδοκίες, αφού οι «βυσσινί» δεν κατάφεραν ποτέ να παρουσιάσουν ένα σύνολο με συνοχή και αγωνιστική ταυτότητα Η εντός έδρας συντριβή από τον Βόλο στο AEL FC Arena αποδείχθηκε καταλυτικά για τις περαιτέρω εξελίξεις. Το «διαζύγιο» με τον τεχνικό Γιώργο Πετράκη άνοιξε τον χορό των πολλών αλλαγών προπονητών που ακολούθησαν, χωρίς η ΑΕΛ να καταφέρει να βρει τον δρόμο.
Κι αν η πρόσληψη Πετράκη κρίθηκε εκ των υστέρων ως λανθασμένη, εξίσου λανθασμένη αποδείχθηκε πως ήταν και η επιλογή του διαδόχου του, Στέλιου Μαλεζά. Ο νεαρός τεχνικός μπήκε κατευθείαν στα βαθιά κληθείς να διαχειριστεί μία δύσκολη κατάσταση χωρίς την απαιτούμενη εμπειρία. Η ελπίδα ανάκαμψης ήρθε με την πρόσληψη του σαφώς πιο έμπειρου Σάββα Παντελίδη.
Η ΑΕΛ έδειξε σφυγμό και τρεις απανωτές νίκες κόντρα σε Άρη, Πανσερραϊκό και Βόλο, καθώς και δύο ισόπαλα αποτελέσματα απέναντι σε Παναθηναϊκό (στη Λεωφόρο) και ΠΑΟΚ (εντός έδρας) έδωσαν την ψευδαίσθηση πως η ομάδα μπορούσε να φτάσει στην παραμονή. Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια ευχάριστη παρένθεση. Οι μεταγραφές του Ιανουαρίου δεν έδωσαν, ως επί το πλείστον, κάποια ιδιαίτερη βοήθεια, την ώρα που η ομάδα αδυνατούσε να εκμεταλλευτεί το AEL FC Arena ακόμη και σε ματς απέναντι σε ανταγωνιστές της, όπως ο Παναιτωλικός ή ο Αστέρας Τρίπολης. Μοιραία, ήρθε η αγωνιστική κατάρρευση στα Play Out που οδήγησε στον υποβιβασμό.
Το μεγαλύτερο «ρήγμα», όμως, δημιουργήθηκε εκτός γηπέδων. Η σχέση διοίκησης και κόσμου οδηγήθηκε στα άκρα, με δημόσιες αντιπαραθέσεις και ανακοινώσεις, οι οποίες, παρ’ όλα αυτά, δεν κράτησαν τον κόσμο μακριά από το γήπεδο. Ο κόσμος στάθηκε αρωγός στην προσπάθεια των ποδοσφαιριστών, όμως, στο τέλος δέχθηκε την πίκρα του υποβιβασμού.
Όσο για την επόμενη μέρα; Η αναζήτηση επενδυτή, τα σενάρια αλλαγής ιδιοκτησίας και η αμφιβολία γύρω από την επόμενη μέρα δημιουργούν ένα θολό τοπίο. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα αναλάβει την ΑΕΛ, αλλά αν υπάρχει το πλάνο, η οικονομική δυνατότητα και κυρίως η ποδοσφαιρική γνώση για να επιστρέψει με διαφορετικές προϋποθέσεις στη Super League.
