Mετάφραση: στο επανιδείν. Για τον Άρη δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδεί φέτος την Άλμπα μπροστά του. Του χρόνου όμως θα πρέπει να πραγματωθεί αυτή η ευχή, στην Ευρωλίγκα. Οι Βερολινέζοι θα πάρουν το Γερμανικό εισιτήριο (με το γήπεδο, το μάρκετινγκ, την τεχνολογία και τον κόσμο που έχουν, κι ας είναι “τσα-τσα-τσα”, θα έπρεπε να έχουν 5ετές “κλειστό” συμβόλαιο με τους κονκισταδόρες της Βαρκελώνης). Να τα ξαναπούν αυτές οι δύο ομάδες στην Ευρωλίγκα, γιατί η δυναμική τους το αξίζει. Και γιατί έλειψαν απ’ την φετινή διοργάνωση που
πέραν της ωραίας ατμόσφαιρας στη “Χάλα Παϊονίρ” και της φορμαρισμένης Μπαρτσελόνα, δεν έχει να “δώσει” κάτι, πέραν του επικείμενου αποκλεισμού της “Πανάθας”. Εκτός αν προκριθούν και οι δύο και μετά βρεθούν στο… φάιναλ φορ της Βιτόρια (στον τελικό, γιατί όχι;), οπότε, ναι, να τα ξαναπούν. Γι’ αυτό ο σημερινός αγώνας είναι σημαντικός, ιδίως για τους γηπεδούχους, που πρέπει πάση θυσία να κερδίσουν. Το έκαναν μέσα στο Βερολίνο, και πολλοί θα πουν “ε, εντάξει, αφού την κερδίσαμε εκεί, θα την κερδίσουμε πιο εύκολα εδώ”. Σαφώς και
δεν μπορεί να το ισχυριστεί αυτός κανείς σώφρων μπασκετικός, αφού ξέρει τι μπορεί να γίνει στο μπάσκετ, και πως μπορεί μια ομάδα να κάνει μια πολύ διαφορετική εμφάνιση σε σχέση με μια προηγούμενη της…
Επαναλαμβάνουμε ότι ο Άρης με δύο εντός έδρας νίκες, με την Άλμπα σήμερα και με τη Μπανταλόνα περνάει στην επόμενη φάση του θεσμού. Κι αν μπορέσει να κερδίσει την πιθανώς αδιάφορη Λε Μαν στην τελευταία αγωνιστική, τότε θα πάρει και την πρώτη θέση στον όμιλο!
Άρα είναι δεδομένο ότι θα πρέπει για ακόμη μία φορά ο κόσμος να κάνει το καθήκον του, αλλά να μην τα ρίχνουμε όλα και σε αυτόν! Είπαμε, ο κόσμος κρίνει και απ’ τα αποτελέσματα, κακά τα ψέματα. Αν δεν κερδίζει η ομάδα, όσο οπαδός κι αν είσαι, κάποια στιγμή “ξενερώνεις” (για να το πούμε οπαδικά). Γι’ αυτό χρειάζεται η νίκη, για πολλούς λόγους!
Τιμή και δόξα αρμόζει στους βετεράνους της καλαθόσφαιρας της πόλης και της Βόρειας Ελλάδας. Γιατί χάρη σε αυτούς υπάρχει ακόμη σε υψηλό επίπεδο το μπάσκετ της πόλης, γιατί αυτοί κράτησαν ψηλά τη “σημαία” στα δύσκολα χρόνια, γιατί αυτοί έπαιξαν το αληθινό μπάσκετ.
Τότε δεν είχε ούτε μανατζαραίους, δεν είχε ούτε περίεργους στις διοικήσεις, δεν είχε διαιτητές ωραιοπαθείς, δεν είχε ανεγκέφαλους στις κερκίδες. Δεν είχε κάθε χρόνο αλλαγές στους κανονισμούς για να έρχεται… κόσμος στο γήπεδο, δεν είχε διοργανώσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των πλούσιων ομάδων. Γι’ αυτό και έπαιζαν τότε το αληθινό μπάσκετ. Τώρα υπάρχουν ευτυχώς ορισμένες εξαιρέσεις…
Ποιες είναι αυτές; Στο kousis@metrosport.gr!